W sumie jest to bardzo proste. Skomplikowane jest przez to, że my w jakiś sposób trochę komplikujemy to co jest proste. Bo Słowo Boże mówi, że przez wiarę dziedziczymy obietnice. A więc co to jest wiara? Oczywiście wiemy. To jest pewność tego, czego się spodziewamy. Nie myślimy o tym, kiedy dotyczy to spraw fizycznych, kiedy robimy rzeczy, które już umiemy robić i wykonujemy je i wiemy, że dobrze je wykonamy.
Można powiedzieć, że to jest aż dziwne, że mówimy o wierze, kiedy widzimy całe dzieło Bożego stworzenia, aż dziwne, że mówimy o wierze. Wydawałoby się, że to jest temat niepotrzebny, bo my i tak wiemy, że jest Bóg, że Bóg stworzył nas. To są dla nas oczywiste sprawy. Jednakże okazuje się, że mimo wszystko, że to wszystko wiemy, to nie wystarcza to na to, żeby żyć w społeczności z Bogiem. Dużo ludzi wie, że to stworzył Bóg, ale nie mają z Nim społeczności, nie żyją w społeczności z Bogiem. Żeby żyć w społeczności z Bogiem potrzebujemy wiary. Zobaczcie, że człowiek może wiedzieć, że to Bóg uczynił. Ale kiedy człowiek podejmuje decyzje, okazuje się, że podejmuje głupie decyzje i pcha się tam gdzie jest jego śmierć. Tylko wiara może zachować nas przed tymi pułapkami i spowodować, że wygramy i nie pójdziemy tam gdzie jest nasza śmierć. Pójdziemy tam gdzie jest nasze życie. Widzicie, że rzeczy świata mogą człowieka odciągnąć od Boga i chociaż człowiek wie, że to stworzył Bóg, da się tymi rzeczami omamić tak, że straci kontrolę nad tym gdzie idzie, po co idzie i co robi idąc tam.
Spędzimy troszeczkę czasu z tym co będę mówił. Patrzmy na Boga i chciejmy podziwiać Tego, który jeśli coś podejmuje się uczynić, to czyni to w sposób doskonały i stosuje do tego doskonałe środki. Dziękujmy Mu za to, że jest takim Bogiem, gdyż tylko On wiedział bardzo dobrze o tym, że nie może zaufać żadnemu człowiekowi, i że wszyscy ludzie są kłamcami, i że jest tylko Jeden, który może zrealizować to co On chce. I to był Jego własny Syn, Jezus Chrystus. Bóg nie cofa tego co myśli i nadal tak samo myśli. Tam gdziekolwiek zjawiamy się my, tam zawsze zjawia się odstępstwo i dlatego tak wygląda stan wielu żyjących chrześcijan na ziemi. Tam gdzie jest Bóg, tam zawsze jest chwała, tam zawsze jest piękno, czystość, nieskalaność.
Chciałbym omówić dwa takie wiersze z Ewangelii Łukasza, z 9 rozdziału, 23 i 24, przed obliczem naszego Pana, aby Ten który jest, Bóg Wszechmogący odebrał chwałę od nas, gdyż godzien jest chwały. Odwróćmy nasze oczy, nasze myślenie od wszelkich rzeczy. Zacznijmy patrzeć w Słowo Boże, zacznijmy być gotowymi usłyszeć je tak jak ono jest nam podane. Bądźmy gotowi przyjąć je, bądźmy gotowi, wiedząc, że Słowo Boże to jest życie nasze. Pan powiedział Słowa, które są duchem i żywotem. Otwórzcie serca szeroko, gdyż od tego, czy je przyjmiecie i zachowacie zależy wasze życie wieczne. Nie tylko to tutaj, nie tylko jakieś dni bez choroby, jakieś dni, kiedy możesz pozwolić sobie dużo zjeść, dużo pobiegać, czujesz się taki zdrowy i rześki. Nie tylko takie dni. Lecz całe wieczne życie od tego zależy. Bo Jezus powiedział, że kto zachowa Słowo moje, śmierci nie ujrzy na wieki.
Chcemy przypomnieć o tym co jest tak wspaniałe w naszym Panu Jezusie Chrystusie i chcemy doznawać tego, tak jak Pan mi też wskazywał - czy jesteś gotów położyć życie? I widzę coraz bardziej - tak - życie za brata, życie za siostrę. Ale Pan mówi: "to będzie cię kosztowało, to będzie cię kosztowało, że będziesz narażony na różne rzeczy." Ale ja chcę, bo Pan powiedział: "będziesz miał zwycięstwo, gdy będziesz robił to samo, co Ja robię". I teraz ja nie mogę powiedzieć, że ktoś za mnie położy życie i mówić: "no, bracie połóż za mnie życie w końcu, bo ja na to czekam." Nie. Tak dociera do mnie bardzo mocno: „czy czujesz się szczęśliwy w tym, gdy Ja od ciebie tego właśnie chcę?” Nie tak, że będziesz spodziewać się od innych, że oni będą kłaść życie za ciebie. Nie mogę tego spodziewać się, bo to jest zaszczytem dojść do miłości, która jest miłością braterską i przyjacielską, do miłości gotowej położyć życie za życie, tak jak Jezus położył życie za nas. I przez to coraz bardziej doceniam i was, to co Bóg w was uczynił. Pan uczynił w was coś wspaniałego.
Z reguły, człowiek nie przywiązuje wagi do rzeczy, których jeszcze nie może zobaczyć. Z reguły jest po prostu tak i tylko dzięki pracy Ducha Świętego my zaczęliśmy przywiązywać większą uwagę do rzeczy, których nie widzimy jeszcze, niż do tych, które możemy zobaczyć. Przywiążmy też większą uwagę do tych rzeczy, których jeszcze nie widzimy, a chcemy zobaczyć. Chcemy, aby Pan pokazał je nam, aby tutaj dokonał tego, co bliskie jest Jego sercu.
Przeczytam dzisiaj taki bardzo ważny fragment z listu do Hebrajczyków, z 12 rozdziału, ku wspólnemu rozważeniu jak spostrzegamy to, jak dociera to do nas, jak rozumiemy ten tekst skierowany przez apostoła do wierzących. Jest to bardzo ważne, by mieć prawidłowe wejrzenie w te słowa. Izrael nie wziął sobie do serca Bożych przykazań i czytamy, co spotkało ich z tego powodu. Nie cenili tego, by być ponad wszystko wdzięcznymi Bogu i możemy obserwować, co działo się z nimi. Nie doceniali tego, Kto wziął ich w swoje ręce, Kto prowadził ich.
Idziemy poprzez słowa z muzyką, z grą w sercu, z dziękczynieniem Panu, że możemy iść dalej, mimo tych przeciwności. On dodaje nam otuchy i sił i wzmacnia nas, żebyśmy poruszali się dalej.
Chwała Bogu! Niech Bóg otwiera oczy nasze, abyśmy widzieli to co On do nas mówi, abyśmy oczami wiary postrzegali Słowo Boże, którym On chce napełniać nas, ponieważ On wie co chce osiągnąć w tobie i we mnie. I chwała Bogu, że możemy widzieć Jego wspaniała pracę, którą On wykonuje w nas i pośród nas. To jest wspaniałe, że jesteśmy nie tylko uczniami Jezusa Chrystusa, ale też Jego żołnierzami, że te wszystkie słowa, które mówimy to jest nauka, ale to jest też instrukcja żołnierska do codziennej bitwy, abyśmy używając tego co On nas uczy, wygrywali z wrogiem naszym. To jest właśnie to co On chce mieć w tobie i we mnie.
Chwała Bogu, że jeszcze dzisiaj mamy możliwość być przed obliczem Boga.
Możemy zacząć od tego, że sprawa do której podeszliśmy jest poważną sprawą, najpoważniejszą, jakąkolwiek spotkaliśmy w swoim życiu, gdyż mamy sprawę z Bogiem i musimy tego uczyć się. Bardzo często do Kościoła wprowadza się zabawę, żeby ludzie cieszyli się, żeby byli zadowoleni, żeby czuli się dobrze itd. Podczas gdy właściwie to nie chodzi o to, żebyśmy czuli się dobrze, ale chodzi o to, żebyśmy doznali, że Święty Bóg powołał nas do społeczności z Sobą, żebyśmy uczyli się Świętego Boga, żebyśmy uczyli się szacunku do Boga, abyśmy uczyli się też szacunku do tego, co On chce z nami zrobić, abyśmy poddawali się Jemu. Żebyśmy nie szukali wesołości w Kościele. Kościół może być wesoły, zadowolony, wdzięczny, ale nie jest to cel Kościoła. Celem Kościoła jest Święty Bóg, aby stanąć przed Nim, aby być z Nim, aby dzisiaj należeć już do Niego.
Przeczytam dzisiaj fragment z 1 Listu do Koryntian 3:10-23.
Czy kiedy rozważaliśmy słowa o wolności, doznaliśmy smaku wolności? To jest najważniejsza sprawa. Niewolnik mógł wiedzieć co znaczy słowo wolność, ale dopiero poznawał smak wolności, kiedy mógł opuścić miejsce niewoli i pójść tam, gdzie chciał.
Otwórzmy Ewangelię Jana, 14 rozdział. Będziemy czytać dobrze znane Słowa i szczęśliwe dla nas Słowa, które wypowiedział nasz Pan Jezus Chrystus, będąc tutaj na ziemi, chodząc w ciele takim jak my. Zobaczcie ile Pan miał w tym doświadczenia, ale też będąc w tym ciele, w jaki sposób przebywał z Ojcem. Ile też Pan wynosił z tego spotkania z Ojcem i później też przelewał to na swoich uczniów. Pan Jezus był w tylu doświadczeniach, a jednak jak piękne było Jego życie.
Myślę, że Pan dotarł z nami co do tego zjazdu w omawianych tematach, abyśmy mogli rozważać je sobie, zastanawiać się. Nie tylko rozważać i zastanawiać się, ale korzystać już z tego, co dostajemy. Myślę, że dostajesz ochoty bycia bliżej z braćmi i siostrami, i że łatwiej ci się o tym myśli. Myślę, że się nie mylę. To jest właśnie to, co Duch Święty wypracowuje tutaj i dokonuje swojego działania. Chodzi o to, by przez to Jezus by uwielbiony w tobie i we mnie, i to jest Jego praca. Doznajesz, że już jest ci bardziej po drodze, by być z innymi bliżej siebie. To samo jest w kierunku Boga. Chwała Bogu, że Duch Święty pracuje, i że ta praca się wykonuje, że ten czas, który tu spędziliśmy był czasem, który zaplanował sobie nasz Bóg. On chciał mieć nas ze sobą i uczyć tego, żeby każdy z nas miał świadomość, że w każdej chwili jesteśmy pod Jego obserwacją. Rodzice tracą z przed oczu swoje dzieci i one mogą coś narobić, a rodzic nie wie czy dzieci narobiły coś dobrego, czy złego.
