Jan 14:23

 Myślę, że wielu chciałoby znać biblijną odpowiedź na pytanie: czy chrześcijanka w zborze, lub poza zborem, powinna nakładać na głowę jakiś przedmiot zakrywający jej głowę lub jak inni mówią: zakrywający włosy? Czy też wystarczą jej włosy opadające na szyję? Jeżeli jest biblijne pytanie, to musi być też biblijna odpowiedź. Pomyślmy, jakie nauczanie byłoby na temat nadstawienia drugiego policzka, gdyby sam Nauczyciel nie pokazał, jak to ma być (zobacz Mat.5,39 – Jan.18,22-23). Prawidłowe zrozumienie każdego miejsca z Biblii, a więc i tego, zależy od szczerego słuchania jedynego Nauczyciela, Jezusa Chrystusa. Chciałbym zwrócić uwagę, że ap. Paweł był wychowany na naukach Starego Testamentu. Jednak jako uczeń Jezusa Chrystusa, a przez to mądry gospodarz (zob. Mat.13,52), korzystał najpierw z Nowego Testamentu, a opierając się na odpowiednich do danego tematu pouczeniach i ze Starego Testamentu, tak jak w przypadku: 1Kor. 9,3-10 „(...) Czy i zakon tego nie mówi? (…). Musimy więc, znając ap. Pawła sprawdzić korzenie nauczania o nakrywaniu głowy przez chrześcijankę w czasie modlitwy lub prorokowania. Jestem zdziwiony, że z tak małą gorliwością sięga się do Biblii, aby znaleźć inne miejsca dotykające tego tematu, a mimo to wyciąga się wnioski, które według danego nauczyciela, mają decydować o tym, czy siostra jest pobożna czy bezbożna. Nauczyciel, Jezus Chrystus, gdy w drodze do Emaus rozmawiał ze swymi uczniami, powiedział im: „A On rzekł do nich: O głupi i gnuśnego serca, by wierzyć we wszystko, co powiedzieli prorocy. Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć, by wejść do swojej chwały? I począwszy od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co o nim było napisane we wszystkich Pismach. (…) I rzekli do siebie: Czyż serce nasze nie pałało w nas, gdy mówił do nas w drodze i Pisma przed nami otwierał?”(Łuk.24,25-27.32.BW) Mówiąc do nich, otwierał przed nimi Pisma. Słuchajmy Go więc i my, otwierając Pisma w sprawie, którą się teraz zajmiemy.

 W poniższych rozważaniach zajmę się głównie tym, czym jest okrycie i do czego służy, a nie całością zapisu ap. Pawła o braciach i siostrach z 11 rozdziału 1 Listu do Koryntian od 1 do 16 wersetu.

Powrócę zatem do biblijnego nauczania. Najpierw zastanówmy się, jak Bóg rozwiązał ten problem nakrywania głowy jako oznaki w sprawie nazyreatu. W 4 Mojżeszowej 6 rozdziale w wersetach od 1 do 21 czytamy:

„I przemówił Pan do Mojżesza tymi słowy: Przemów do synów izraelskich i powiedz im: Jeżeli mężczyzna lub kobieta złoży szczególny ślub, ślub nazyreatu, aby się poświęcić Panu,(…) Przez cały czas jego ślubu nazyreatu brzytwa nie przejdzie po jego głowie. Dopóki nie wypełnią się dni, na które poświęcił się Panu, będzie poświęcony. Pozwoli swobodnie róść włosom na swojej głowie(….) gdyż na jego głowie jest znak poświęcenia się swojemu Bogu(…)” [¹]

 Jaki zatem był znak nazyreatu? Dłuższe włosy. Jak długie? Takie, żeby było widać różnicę między poświęconym Panu, a nie poświęconym . Długość włosów zależała więc od czasu trwania w poświęceniu się Bogu. Kiedy ten czas mijał, oznaka miała zostać zdjęta z głowy poprzez ogolenie.

 Zwróćmy naszą uwagę na kolejny fragment z 4 Mojż. 5, 11-31:

„(…)Potem kapłan każe tej kobiecie stanąć przed Panem, rozpuści (w innych przekładach: odkryje, rozpuści [²]) włosy tej kobiety i złoży na jej dłoniach pokarmową ofiarę pamięci - jest to ofiara z pokarmów złożona jako ofiara posądzenia - w ręku kapłana zaś będzie gorzka woda przekleństwa. I zaprzysięgnie kapłan tę kobietę, i powie do niej: Jeżeli nie obcował z tobą inny mężczyzna i jeżeli nie byłaś niewierną swemu mężowi, i nie stałaś się nieczystą, to niech ta gorzka woda przekleństwa nie przyniesie ci szkody. Lecz jeżeli byłaś niewierna i stałaś się nieczysta (…) Niech też przeniknie ta woda przekleństwa twoje wnętrzności, aby ci spuchło łono i zwiotczały biodra. A kobieta ta odpowie: Amen, amen (….).” [³]

 Co powinien zrobić kapłan, gdy kobieta staje przed Bogiem z pokarmową ofiarą pamięci na swoich dłoniach i ma na słowa kapłana odpowiedzieć: Amen, amen? Według wielu powinien jej nakryć głowę jakimś okryciem (gr. ‘peribolaion’ – okrycie, szata, odzież), ale kapłan, pouczony przez Boga, rozpuszcza jej włosy, aby swobodnie opadały w dół. Czy to jest przykazanie biblijne, bardzo ważne dla wyjaśnienia słów napisanych przez ap. Pawła, czy tylko nic nam nie dający opis kapłańskich czynności?

Ap. Paweł w innym miejscu pisze: „Całe Pismo przez Boga jest natchnione i pożyteczne do nauki, do wykrywania błędów, do poprawy, do wychowywania w sprawiedliwości, aby człowiek Boży był doskonały, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowany.” [⁴]Zatem to Pismo Święte jest dziełem natchnionym, a nie nasze ludzkie spekulacje (przypuszczenia).

 Ap. Paweł bardzo dobrze znał te miejsca z Biblii. Nie dziwię się więc, że porządkując sprawy w Bożym zborze, poruszył też sprawę stawania przed Bogiem przez braci i siostry. Nowe Przymierze to również nowy porządek zgromadzania się, inny niż w Starym Przymierzu. Chrześcijanie od początku zgromadzają się po domach, więc bracia i siostry są tam razem. (Dz.Ap.1,12-14)

Wracając do miejsca z 1 Listu do Koryntian 11 rozdziału, dowiadujemy się, że ap. Paweł użył dwóch różnych słów na temat wyglądu głów sióstr podczas modlitwy (nakrycie i okrycie):

w.13: „Osądźcie sami: Czy przystoi kobiecie bez nakrycia (niezakryta gr.’akatakalyptos’: ‘a’ – nie, bez; ‘kata’ - ruch skądś, w dół czegoś; ‘kalypto’ –zakrywać, zasłaniać coś) [⁵] modlić się do Boga?” [⁶]

Coś z góry przemieszczone zostaje w dół, aby również zasłaniać to, co jest poniżej. Salomon tak napisał: „O, jakże jesteś piękna, moja przyjaciółko, o, jakże jesteś piękna! Twoje oczy są jak oczy gołębic spoza twojej zasłony; twoje włosy jak stado kóz, które schodzą z gór Gileadu.” (P.n.P.4,1.BW). Włosy schodząc w dół czynią kobietę w zgromadzeniu, w widoczny sposób, gotową, według nauki biblijnej, do modlitwy lub prorokowania. Kobieta, za wolą Bożą, ma włosy zawsze ze sobą, gdyż one są częścią jej samej. Stworzona została wraz z nimi, gdy jeszcze nikt nie myślał o jakiejkolwiek chustce. Czyż Stwórca nie uwidocznił tej różnicy między mężczyzną, a kobietą  już od początku i dlatego widać ją i wśród całego rodzaju ludzkiego, jak gdyby "z natury"? Stąd ap. Paweł naucza, żeby wierzący używali tej różnicy, gdy się modlą do Boga (1Kor.11,13-15). Widzimy przecież, że kobieta ma włosy bardziej zabezpieczone od mężczyzny, dlatego często się widzi łysych i łysiejących mężczyzn, ale bardzo rzadko łysą kobietę. Stwórca uczynił ją bardzo dobrze, i nazwał ją „kobietą”. Mężczyzna zaś nazwał ją „mężatką” (1Mojż.2,18-24). W Księdze Objawienia czytamy: „A włosy miały jak włosy kobiece, (…)” (Obj.9,8a. BW). Użyto podobieństwa, gdyż włosy ich były długie tak jak u kobiety.

 i w.15: „A kobiecie, jeśli zapuszcza włosy, przynosi to chlubę? Gdyż włosy są jej dane jako okrycie (gr. ‘peribolaion’ – okrycie, szata, odzież).” [⁷]

 W wersecie 15 użyte jest słowo „jako” ale również może być „za, zamiast, z powodu”. W innych przekładach Biblii jest tak zapisany ten werset:

 BG- Ale niewiasta, jeźli zapuszcza włosy, jest jej ku poczciwości, przeto iż jej włosy dane są za przykrycie.[⁸]

BJW- lecz niewiasta, jeśli zapuszcza włosy, jest jej to ku chwale, dlatego że włosy są jej dane za przykrycie. [⁹]

BT- podczas gdy dla kobiety jest to właśnie chwałą? Włosy bowiem zostały jej dane za okrycie. [¹⁰]

NBG- a jeżeli niewiasta zapuszcza włosy, jest jej to wspaniałością. Gdyż włos dany jest jej z powodu szaty. [¹¹]

BP- gdy dla kobiety jest to zaszczyt? Bóg dał jej włosy na okrycie. [¹²]

UBG- Ale jeśli kobieta nosi długie włosy, przynosi jej to chwałę, gdyż włosy zostały jej dane za okrycie. [¹³]

NT G-P – kobieta zaś, jeśli zapuszcza włosy, chwałą jej jest? Bo włos zamiast okrycia jest dany jej. [¹⁴]

 Wyraz gr. ‘anti’ w B.W. przetłumaczony jest „jako”, a w Słowniku Grecko-Polskim – „zamiast, w zamian, w miejsce kogoś lub czegoś, coś za coś”. [¹⁵]

Przytaczam te greckie słowa tylko z tego powodu, aby uczynić wyraźniejszym argument potwierdzający, że włosy dane są zamiast okrycia tzn. zamiast czegoś co nie jest częścią jej samej; np. zamiast chusty, kapelusza, itd. Dlatego zostały użyte dwa różne słowa: nakryta – okrycie. Niech nakrywa się okryciem, którym są jej własne włosy.

 Wiersz 6: „Bo jeśli kobieta nie nakrywa głowy, to niech się też strzyże; a jeśli hańbiącą jest rzeczą dla kobiety być ostrzyżoną albo ogoloną, to niech nakrywa głowę.” [¹⁶] Jeśli hańbiącą rzeczą jest dla kobiety być ostrzyżoną albo ogoloną, to również niewłaściwym jest stawać przed Bogiem z włosami zawiniętymi lub posplatanymi. A to dlatego, że Bóg pragnie, by kobiety modliły się do Niego w duchu skromności i powściągliwości.

1¹ Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu, Warszawa, czerwiec 1975, s. 153.