Jan 14:23

Nota z tylnej okładki

Dwight L. Moody, w pełnym brzmieniu: Dwight Lyman Moody,(urodzony 5 lutego 1837 roku we Wschodnim Northfield, w stanie Massachusetts, w Stanach Zjednoczonych, zmarł 22 grudnia 1899 roku w Northfield, w stanie Massachusetts), był wybitnym amerykańskim ewangelistą, który ustanowił wzór dla późniejszej ewangelizacji w dużych miastach.

Moody opuścił farmę swojej matki w wieku 17 lat, aby podjąć pracę w Bostonie i tam się nawrócił z unitarianizmu na ewangelikalizm. W 1856 roku przeniósł się do Chicago i prosperował jako sprzedawca butów, ale w roku 1860 porzucił biznes dla pracy misyjnej. Pracował w Związku Młodzieży Chrześcijańskiej (Young Men’s Christian Association - YMCA; 1861-73). Był prezydentem YMCA w Chicago, założycielem Kościoła Moody’ego i angażował się w pracę misyjną w slumsach.

W 1870 roku spotkał Ira D. Sankey’a, pisarza hymnów, i razem włożyli znaczny wkład w rozwój „hymnu ewangelicznego”. Odbyli rozległe podróże ewangeliczne po Wielkiej Brytanii (1873-75, 1881-84). Moody unikał dzielących doktryn sekciarskich, potępiał „wyższą krytykę” Biblii, ruch Ewangelii Społecznej i teorię ewolucji. Zamiast tego barwnie i intensywnie głosił „staromodną ewangelię”, kładąc nacisk na dosłowną interpretację Biblii i spoglądając w kierunku przed tysiącletniego Drugiego Przyjścia.

Masowe przebudzenia Moody'ego były finansowane przez prominentnych biznesmenów, którzy wierzyli, że złagodzi on trudną sytuację biednych. Sam Moody żarliwie wspierał różne organizacje charytatywne, ale uważał, że problemy społeczne mogą być rozwiązane tylko przez duchową odnowę jednostek. Oprócz prowadzenia przebudzeń, prowadził coroczne konferencje biblijne w Northfield w stanie Massachusetts, gdzie w 1879 roku założył seminarium dla dziewcząt. W 1889 roku założył w Chicago Instytut Biblijny (obecnie nazywany Instytutem Biblijnym Moody’ego). (britannica.com)