zgr. 14 03 1998 Marian - Wszechwiedza Boga i cud Jego stworzenia i zrodzenia

zgr. 14 03 1998 Marian - Wszechwiedza Boga i cud Jego stworzenia i zrodzenia.

 

Chciałbym, żebyście na początek od razu otworzyli Psalm 139. Będę czytał ten Psalm i rozważajmy od razu Słowa, które są w tym Psalmie zapisane. Niech Właściciel nam błogosławi w tym świętym rozważaniu tych Słów, gdyż one są bardzo, bardzo błogosławione. Mówi je prorok Dawid, ten Dawid, który był według serca Bożego.

„JESTEM, zbadałeś mnie i znasz. Ty wiesz, kiedy siedzę i kiedy wstaję. Rozumiesz myśl moją z daleka. Ty wyznaczasz mi drogę i spoczynek. Wiesz dobrze o wszystkich ścieżkach moich. Jeszcze bowiem nie ma słowa na języku moim, a Ty, JESTEM, już znasz je całe. Ogarniasz mnie z tyłu i z przodu i kładziesz na mnie rękę Swoją. Zbyt cudowna jest dla mnie ta wiedza, zbyt wzniosła bym ją poją. Dokąd ujdę przed duchem Twoim? I dokąd przed obliczem Twoim ucieknę? Jeśli wstąpię do nieba, Ty tam jesteś, a jeśli przygotuję sobie posłanie w krainie umarłych, i tam jesteś. Gdybym wziął skrzydła rannej zorzy i chciał spocząć na krańcu morza, nawet tam prowadziłaby mnie ręka Twoja, dosięgłaby mnie prawica Twoja. A gdybym rzekł: Niech ciemność mnie ukryje i nocą się stanie światło wokół mnie, to i ciemność nic nie ukryje przed Tobą, a noc jest jasna jak dzień, ciemność jest dla Ciebie jak światło. Bo Ty stworzyłeś nerki moje, ukształtowałeś mnie w łonie matki mojej. Wysławiam Cię za to, że cudownie mnie stworzyłeś. Cudowne są dzieła Twoje i duszę moją znasz dokładnie. Żadna kość moja nie była ukryta przed Tobą, choć powstałem w ukryciu, utkany w głębiach ziemi. W Księdze Twojej zapisane były wszystkie dni przyszłe, gdy jeszcze żadnego z nich nie było. Jak niezgłębione są dla mnie myśli Twe, Boże, jak wielka jest ich liczba! Gdybym chciał je zliczyć, byłoby ich więcej niż piasku; gdybym skończył, jeszcze byłbym z Tobą. O, gdybyś zechciał, o Boże, zabić bezbożnika! Niech odstąpią ode mnie mężowie krwi chciwi! Mówią o Tobie zdradliwie, nadużywają imienia Twego. Czy tych, którzy Cię nienawidzą, JESTEM, nie mam w nienawiści i nie brzydzą się tymi, którzy powstają przeciwko Tobie? Nienawidzą ich całą duszą, stali się wrogami moimi.

Badaj mnie, Boże, i poznaj serce moje, doświadcz mnie i poznaj myśli moje! I zobacz, czy nie kroczę drogą zagłady. a prowadź mnie  drogą odwieczną!”

 Jak wiele musiało się wydarzyć w życiu człowieka, żeby mógł napisać takie słowa. Jak wiele tam musiało się wydarzyć, żeby człowiek mógł dojść do tego, że Bóg wie wszystko i że dla Boga nie jest tajne, co się wydarzy za tydzień, miesiąc, za dziesięć lat w twoim życiu, czy jak będzie wyglądać twój ostatni dzień tutaj na ziemi. Wszystko u Niego jest otwarte, bo On wszystko wie. Bóg to jest właśnie Ten, który wszystko wie, dla którego każda sprawa jest otwarta. Nic nie ukryjesz przed Nim, choć byś to schował w ciemnościach, bo ciemności są dla Niego jak światłość. Wszystko widzi, wszystko słyszy. Jest wszędzie, gdzie byś poszedł; tam nie uciekniesz przed Nim, On tam będzie. Jak mówił psalmista: „Gdybym nawet poszedł do krainy umarłych i tam także jesteś. Gdybym na kraniec nieba uciekł i tam dosięgnie mnie prawica Twoja.” Bóg jest wszędzie. Bóg jest Bogiem, który wszystko wie. Bóg jest Bogiem, który przywołał nas do Siebie, abyśmy mieli z Nim społeczność. To ten Bóg dał w serce Dawida, proroka, Słowa tak potężne i wspaniałe, że prorok jest zadziwiony. Mówi: Zbyt cudowna jest dla mnie ta wiedza, zbyt wzniosła bym ją pojął. Zbyt wielkie jest to i wspaniałe dla mnie, bym mógł zrozumieć to. Jak wspaniałe to musi być!

Wszystko przygotowane, wszystko napełnione. Bóg, jako Wszechmogący Stwórca, wszystko przygotował - wydarzenia i człowieka na wydarzenia, wszystko przygotowane, każdy dzień. Jak wspaniałe jest, jak cudowne jest, jak wzniosłe jest to, że ten Bóg przywołał nas do społeczności z Sobą, że ten Bóg powiedział: Chodź w społeczności ze Mną. Nie dziwimy się Dawidowi, który mówi: JESTEM, nienawidzę  tych, którzy nienawidzą Ciebie. Bo skoro nienawidzą Ciebie, to gdzie oni są? Jak mogą nienawidzić Boga, który jest Bogiem? Który jest Twórcą? Który jest Tym, który rzekł i stało się? Jak mogą spożywać Twój pokarm i bluźnić Tobie? Dawid był zdecydowany. Wytępię wszystkich, którzy bluźnią Imieniu Twemu. Wytępię wszystkich, którzy chodzą w nieczystości przed Twoim świętym Obliczem. Oczyszczę Twoje miasto, mówi prorok, i będę zdecydowany w tym, aby nie został nikt, kto nie jest szczery wobec Ciebie. Dlatego, że serce Dawida zostało rozpłomienione wieścią, że taki jest Bóg. Poznanie Boga pozwala człowiekowi unieść się ku górze.

I zobaczcie, jak jest to wspaniałe, Boże, że Ty wejrzałeś z tej swojej świętej wysokości na nas i zechciałeś też z tej świętej wysokości Swojej, objawić nam Swoje myśli. Król mówi, że gdybym chciał je zliczyć, liczyłbym piasek po kolei, po drobince i gdybym doszedł do końca tego piasku, jeszcze nie doszedłbym do końca Twych myśli, Boże. Tak wiele ich jest i tak wspaniałe są one. Jak wielkie jest to, do czego nas Bóg przywołał, jako Bóg. Chwała niech będzie Bogu! Niech serca nasza rozmawiają właśnie w ten sposób, co Bóg w nas uczynił. Co w nas już Bóg uczynił, do czego nas doprowadził i co już w nas założył. Czego jesteśmy pewni, w czym jesteśmy zdecydowani i co mamy ugruntowane już w nas. Możemy powiedzieć: Boże, dałeś nam poznać, dałeś nam skosztować z tej wspaniałości tego, Kim Jesteś i że jest to wspaniałe Boże dzieło, że możemy do Niego przybliżać się, że możemy kosztować, jak dobry jest JESTEM, i że to jest zaszczyt dla nas poznawać Boga, że to jest szczęście dla nas kosztować i poznawać Go każdego dnia.

Dlatego możemy zobaczyć, jak Dawid był zdecydowany i zdeterminowany w tym nastawieniu przeciwko ludziom, którzy tak sobie lekceważą tego Boga, który jest ich Stworzycielem. Jak jego serce było nastawione zdecydowanie. Teraz nasze serce Bóg obrócił przeciwko złu, przeciwko złemu. Ale też zobaczmy, że i następny z proroków, Paweł, apostoł, mówi: Niech będzie przeklęty każdy, który nie miłuje Jezusa. Idzie w tym samym Duchu i mówi: Niech będzie przeklęty każdy, który został ochrzczony i nie miłuje Chrystusa. Niech będzie usunięty z tego ludu, jeżeli miałby być przekleństwem dla tych, którzy jeszcze mieliby tam przyjść. Jak wielkie jest staranie o to, żeby Bóg był uwielbiony. Zobaczcie, że serca ludu Bożego zawsze są dostosowywane do tego, kim jest Bóg. I serca te płoną płomieniem Bożej żarliwości o Jego dom. Rozumiecie? To jest z tego Bożego żaru rozpalone to serce. To nie jest to, że Dawid sam sobie rozpalił ten płomień. Ten płomień płonie, gdyż i jak powiedział prorok Jakub, następny z apostołów, że Bóg jest żarliwy o Ducha, któremu dał w nas nam mieszkanie, zazdrosny jest o tego Ducha. Tak wielka jest żarliwość Boga JESTEM.

Chwała niech będzie Wszechmogącemu naszemu Bogu za wielką łaskę Jego! Gdyż Jego pragnieniem jest to, żeby serca nasze zmierzały ku Niemu i abyśmy patrząc na Niego, mieli coraz bardziej rozpalone te serca poprzez poznawanie Jego Bożych myśli i poznawanie Jego Bożych Słów. Niech uwielbione będzie Jego Imię. A więc nic się nie może ukryć przed Nim. Nic. Zupełnie nic. Wszystko jest przed Nim odkryte, każdy dzień, każda cząstka. Wszystko jest odkryte. I to jest objawienie w sercu Bożego dziecka. Wszystko odkryte, zupełnie wszystko odkryte. Mogę przyjść do Niego i powiedzieć: Boże zbadaj mnie i doświadcz mnie: Czy to co robię i to co mówię jest prawdziwe. Mogę przyjść do Niego, bo wszystko przed Nim jest odkryte. On wszystko wie. A więc On może mnie zbadać naprawdę i doświadczyć, wskazać mi, czy idę drogą prawdy, miłości, życia. I też może wyprostować tą drogę we mnie, gdyż On prostuje drogę. Ale też i ja biorę w tym udział, prostując drogę przed Nim, by On mógł przyjść do mnie. Jest to praca tego, który został rozjaśniony przez Boże Światło i Boga, który go rozjaśnił Swoim światem. Jest to współpraca, w której Ten Wszechmogący, pełen chwały Bóg, pozwolił nam ludziom, oczyszczonych z grzechów swoich przez krew Chrystusa Jezusa, przebywać z Sobą. Jest to dla nas tak wspaniała, tak Boża prawda, tak niepojęta na ludzki rozum, że Ten Wszechmogący Stwórca nieba i ziemi, rzeczy widzialnych i niewidzialnych, zechciał z nami mieć społeczność i zechciał ją z nami uczynić, posyłając nam Swego Syna Umiłowanego Jezusa Chrystusa, aby umarł za nasze grzechy i żebyśmy, oczyszczeni z naszych grzechów, mogli przybywać z Bogiem i mogli mówić Mu: Abba, Ojcze, mogli powiedzieć Mu o miłości, o szczęściu, o radości, mogli Mu powiedzieć o tym, co nam dolega i czego potrzebujemy.

Ten Bóg zechciał wejrzeć i to jest dla nas uwolnienie. Uwolnieni do tego, żebyśmy mogli Mu powiedzieć o wszystkim, co jest, bo On wie wszystko. Żebyśmy mogli Mu powiedzieć i zostawili to w Jego rękach i byli pewni tego, zmierzali ku Niemu, wielbiąc Go i mówiąc: Bóg mnie przywołał. Któż przeciwko mnie, jeżeli Bóg jest ze mną? Któż jest przeciwko mnie, jeżeli Bóg rzekł do mnie: Przyjdź do Mnie i bądź Moim, na zawsze Moim? Któż przeciwko nam, jeżeli Bóg jest z nami? Któż może nas wyrwać z ręki Boga, jeżeli miłość Boża jest nam dana w Jezusie Chrystusie? Niech imię Właściciela będzie uwielbione. Niech Duch Święty napełnia serca nasze tą wspaniałą wieścią. Niech ona napełnia nas nieustannie. Bóg, Ten, który JEST, jest z nami, poprzez oczyszczenie krwią Jezusa Chrystusa. Jest z nami, abyśmy my mogli być z Nim. Halleluja! Abyśmy mogli być z Bogiem, abyśmy mogli Go uwielbiać, aby serca nasze rozpalone były, to ta wieść musi dotrzeć do nas, do serca oczyszczonego przez wiarę w Jezusa. Musi do nas dotrzeć, aby podrzucała te serca do góry i napełniała żarliwością i starannością; musi być w nas. Aby to Słowo mogło trafić, dotrzeć, poruszyć, aby mogło rozochocić to serce. Przecież Bóg posłał Jezusa Chrystusa, aby uratował takich ludzi, którzy nie mogli być z Nim w społeczności, którzy nigdy nawet Go nie szukali. Dał się znaleźć tym, którzy Go nie szukali. Jak wielki jest JESTEM, jak wspaniałe jest Jego serce, skoro dał się znaleźć tym, którzy Go nie szukali! Nawet nie pytaliśmy o Jego drogę. Nawet nie myśleliśmy o tym, żeby z Nim chodzić. A On się dał znaleźć i powiedział, że chce z nami chodzić, chce z nami przebywać. Jak wielkie jest to dla nas, jak wspaniałe, jak cudowne jest to, co On dla nas uczynił! Gdy dociera to do nas, możemy powiedzieć: Jak niezgłębione są Twoje myśli, Boże, jak wspaniałe są prawdy Twoje Wszechmogący, jak wielkie jest Twoje święte przywołanie, które dotarło do nas w Jezusie Chrystusie.

Dziękujemy Bogu za to, jak wielki jest Bóg, który zechciał wejrzeć z wysokości Swojej. Jak wielkie jest to, że możemy o Nim mówić i mówić, że to jest nasz Bóg, nasz Stwórca, że możemy mieć te otwarte umysły i serca, żeby widzieć, że On nas stworzył, że zaistnieliśmy z Jego myśli, z Jego serca, poprzez Jego Słowo. On rzekł i staliśmy się ludźmi. Niech będzie uwielbiony Jego święty. Jest to wielkie, wielkie i wspaniałe. Patrzeć ku Niemu. Jakie to jest wyswobodzenie z tych różnych rzeczy, w które gdzieś człowiek się uwikła. Jakie wyswobodzenie. On mnie zna. On wie wszystko o mnie.

Chwała niech będzie Bogu! Wie zupełnie wszystko. Mogę być jak człowiek, który składa wszystko u Jego stóp, z całą ufnością, odwagą, z całą rzetelnością, wiedząc, że On posłał Syna Swego Umiłowanego, abym ja mógł ufnie do Niego przychodzić, abym mógł przyjść do Ojca. Rozumiecie, jak to jest wspaniałe? Przyjść do Ojca z całą ufnością dziecka Bożego i móc złożyć przed Nim to, o czym On dobrze wie. Jezus Chrystus, nasz Właściciel, powiedział nam, że Bóg ma to przygotowane dla nas, nim o to poprosiliśmy, a więc On dobrze wie, że to potrzebujemy. Ale prośba ma przyjść od nas dlatego, że On chce, żebyśmy się uczyli brać to i dziękować Mu, żebyśmy się uczyli wdzięczności i dziękczynienia. Obyśmy byli prawdziwi. Będę chciał do tego przejść zaraz, ale to jest tak piękne, żebyśmy zatrzymali się na tej myśli - Bóg jest taki, Bóg jest taki! On jest taki, On jest tak wielki i potężny, a zarazem do ciebie, do ciebie jednego, do jednego człowieka. Kim ty jesteś, czy ja? Kim my jesteśmy tutaj na tej ziemi? Zechciał przyjść w Jezusie Chrystusie. Kim my jesteśmy? Ile my tu możemy zrobić? On zechciał przyjść do nas. Jak wielki jest Bóg, jak wspaniały jest ten Bóg. I zechciał nam dać Swoje myśli. Jakie myśli? Myśli o dobru dla nas. Jakie Słowa zechciał nam dać? Słowa, które by nam oświecały drogę. Wspaniałe Boże Słowa. I to ze względu na ciebie i na mnie. Jakie to jest potężne i wspaniałe. Chwała Bogu za to. Cudowne jest to. I dziękuję, że będziemy mogli być z Nim, z Tym, Który to zamierzył. Nie możemy Go zobaczyć, ale On ogarnia nas z każdej strony, i z przodu, i z tyłu. I ręka Jego na nas spoczywa. Otoczeni jesteśmy Nim.

Paweł powiedział: W Nim żyjemy i w Nim się poruszamy. I gdzie by człowiek nie uciekł, jest w Nim. Nie ma gdzie uciec, bo poza Bogiem nic nie ma. A więc jak wielką łaską jest to, gdy to rozumiemy i możemy powiedzieć: Boże, zbadaj mnie i doświadcz mnie i zobacz, czy kroczą drogą życia. Czy kroczą droga szczęścia, radości i pokoju. Czy kroczą drogą Jezusa Chrystusa. Czy kroczą tą drogą szczęścia, uwolnienia od wszystkich tych rzeczy, które są staro Adamowe, ku tym rzeczom nowego Adama. I szczęśliwy jestem, bo dałeś mi to za darmo ze Swojej łaski, Ojcze. I nic nie staje na mojej drodze między Tobą a mną, bo usunąłeś to na krzyżu. Odniosłeś triumf nad diabłem, który stale stał i oskarżał, i oskarżał, i oskarżał, i miał rację, gdy oskarżał. Ale nie wiedział, że Bóg Ojciec, ma tak święte, pełne miłości serce. Przygotowane dla nas zostało zbawienie. Jego serce jest pełne miłości. On jest Miłością. On jako Miłość wyszedł do nas. Nie możemy nic zarzucić Jego miłości. Jego miłość jest doskonała. Ona wyszła do nas w Jezusie Chrystusie. Ona wyszła do nas w Duchu Świętym, w Duchu miłości, w Duchu łaski i przebaczenia. Jak wielkie jest to. Niech Bóg będzie uwielbiony. Jak będzie uwielbiony Bóg w nas, to dopiero ta miłość będzie miała spełnienie. Dopiero będzie ona naprawdę zadowolona. Niech będzie Bóg uwielbiony w nas, tak jak został uwielbiony w Jezusie Chrystusie. Niech będzie uwielbione Imię Właściciela. Tak bardzo jest On potrzebny nam każdego dnia. Tak bardzo jest potrzebny. Niech będzie uczczony nasz Właściciel .

A więc możemy zobaczyć, że jest to wielką łaską, gdy Bóg to objawia człowiekowi. Zobaczcie: „Bo Ty stworzyłeś nerki moje, ukształtowałeś mnie w błonie matki mojej.” Chciałbym, żebyście zwrócili na to szczególną uwagę. Jest to czymś wspaniałym. Jest to czymś cudownym, co dzieje się na naszych oczach. Czymś tak wspaniale cudownym, że człowiek mija to jak głupie ciele i idzie, i nie widzi tego. A to jest tak cudowne. Zobaczcie, macie nasienie. Bóg dał wszelkiemu Swemu stworzeniu nasienie, które pozwala, że to stworzenie się rozmnaża - drzewa, zwierzęta, ludzie. Zobaczcie nasienie, jak ono wygląda, to nasienie? Czy w tym nasieniu widzisz człowieka, zwierzę, drzewo? Czy tam to widzisz? Czy widzisz te kości? Czy widzisz tą głowę, ten nos i te oczy? Czy widzisz to wszystko? Czy tam to widzisz? Jak to jest, z tego prawie nic niewidocznego nasienia; a często jakiś kokos olbrzymi, jakiś taki miąższ i czy widać tam drzewo? Czy tam widać już te konary i te korzenie, które się zapuściły w ziemię? Widzisz, takie nasienie wisi w jakimś otoczeniu i nic więcej. A później z tego wyrasta to, co ma wyrosnąć. Bo to nasienie ma w sobie wszystko, co jest mu potrzebne, aby z czego mogły pojawić się te kości? Z czego ten mózg? Z czego te oczy? No z czego one są? No z czego one się tam wzięły w tym nasieniu? Powiedzcie mi. Bo ja tego nie rozumiem, skąd one się tam wzięły? Zbyt niepojęte jest to dla nas. Zbyt niepojęte. Dla człowieka jest to normalne, powiedzmy, bo człowiek się rodzi, wzrasta. Ale jak? Jak to się dzieje? Dla mnie jest to pytanie: Skąd te kości? Przecież tam ich nie ma. I wszystko odpowiednio umieszczone.

Niech będzie uwielbione Imię Właściciela. To jest Bóg, który może takie rzeczy czynić. To tylko Bóg może coś takiego uczynić; już to jest cudowne, już to jest wspaniałe. Chwała Bogu. I wszystko według swego rodzaju. Bo w każdym nasieniu zostało zapisane to, co ma z niego powstać. W każdym nasieniu to, co ma z niego powstać. Imię Właściciela niech będzie uwielbione. To jest cudowne, zupełnie tak wspaniałe dla nas! Już samo to jest cudowne, ale to jest nic.

To jest jeszcze nic w porównaniu, co się dzieje z tym jednym Nasieniem, które rodzi do doskonałości - ze Słowem Bożym. Masz Biblię przed sobą. Zapisane Słowa są w tej Biblii. Gdzie tu jest zapisane dokładnie tak, żeby to było odtworzone we mnie? Miłość, łagodność, pokora. Jest tu zapisane, jest jak litera w Biblii. Kto to spowoduje, że to nabiera we mnie rzeczywistości? Czytamy w Biblii, że Duch Święty, tak? A więc kto nas utkał w łonie matki? Dawid mówi: Ty mnie, Boże, utkałeś; inaczej w łonie ziemi, a Ty stworzyłeś nerki moje, Ty mnie uczyniłeś. Bo najpierw Bóg nas utkał, jak tutaj jest napisane, tak jakby tkacz jakiś z tych elementów ziemi; z tych wszystkich minerałów, z tych wszystkich jakichś tam pierwiastków Bóg utkał człowieka. To jest cudowne i wspaniałe. To jest Bóg. Chwała niech będzie Bogu.

 I teraz zobaczcie, chciałbym żebyście zobaczyli to. W tym Słowie, które rzekł Bóg: Niech się stanie; to jeszcze nie było wszystko. To tylko człowiek bardzo dobry się pojawił na razie na ziemi. Ale w tym „niech się stanie” było też pojawienie się Człowieka Doskonałego. Tym doskonałym jest Jezus Chrystus. Jezus mówi: „Aleś ciało dla Mnie przysposobił. Oto przychodzę, aby się stało zgodnie z wolą Twoją, Ojcze.” I przyszedł nasz Właściciel na tą ziemię. Niech będzie uwielbione Jego Imię. Zobaczcie, że możemy zobaczyć Jezusa. Zobaczcie, co się stało z tym nasieniem Pierwszym, co ono zrobiło, jak ono wygląda poprzez grzech, co grzech zrobił z tym nasieniem – on je skaził. Ono nadal według zewnętrznego wyglądu powoduje, że rodzą się następni ludzie, ale ono powoduje także, że w tym nasieniu jest skażenie, od razu jest skażenie grzechem. Nie wiem jak to się stało, że gdy Adam i Ewa zgrzeszyli, od razu w tym nasieniu pojawił się także grzech, grzech przekazywany, grzech, który musiał być przekazywany następnym, następnym i następnym. Skażony człowiek, skażony cały człowiek grzechem. I chciałbym, żebyście zobaczyli, jak Bóg mówi przez obrazy, jak przemawia do nas.

 Zobaczcie, że kiedy czytacie Izajasza, 52 rozdział, otwórzcie Izajasza. Zobaczcie, jak wyglądał Jezus, bo to jest bardzo ważne.

 14 wiersz: „Jak wielu się przeraziło na Jego widok, tak zeszpecony, niepodobny do ludzkiego był Jego wygląd”.

Jezus tym wyglądam przedstawiał, co się stało z nasieniem, które było bardzo dobre. Tak zeszpecone zostało, że ono powodowało, że rodzili się tak zeszpeceni ludzie. Ich wygląd nie był już podobny do wyglądu, który miał być na obraz Boga. Ich wygląd był już podobny do wyglądu Adama i Ewy po grzechu. Zeszpecony. Już nie mogli się poruszać normalnie. Już nie mogli przebywać z sobą normalnie. Już wszystko w nich było zagmatwane, takie rozdarte, szukające swego. I wygląd Właściciela Jezusa był pokazujący obraz. Bóg zawsze pokazuje. Pokazywał też i na prorokach, jak to wygląda z tym ludem. Pokazywał, jak ten lud jest nagi, jak chodzi w nędzny sposób. Pokazał też na Właścicielu Jezusie Chrystusie, że to nasienie zostało tak strasznie skażone, że ci, którzy się rodzą z tego nasienia, są takiego wyglądu, zeszpeconego. I gdyby człowiek spojrzał tak, jak Bóg patrzy, by tak zobaczył człowieka. Dokładnie tak wyglądał człowiek.

Później w 53 rozdziale i 2 wierszu czytamy: „Wyrósł bowiem przed Nim jako latorośl i jako korzeń z suchej ziemi. Nie miał postawa ani urody, które by pociągały nasze oczy i nie był to wygląd, który by się nam mógł podobać.”

Możemy zobaczyć też, Bóg pokazuje. Teraz to wszystko, to całe zło zostało skupione w Jezusie Chrystusie. W tym grzesznym ciele zostało skupione to całe zło, które Jezus zaniesie na krzyż. Bóg Ojciec w Nim to wszystko skupił - całe nasze zło. On nasze choroby poniósł na Sobie. Grzechy nasze poniósł na Sobie. Wszystko w Nim. Tak zeszpecony był człowiek poprzez grzech. Dobrze widzicie ten obraz i dzisiaj, jak wygląda człowiek, który nie jest uwolniony od strasznego dziedzictwa, tego nasienia otrzymanego po Adamie i Ewie. Jak jest skażony wygląd, jak straszny jest to wygląd. On jest upodobniony do Jezusa sprzed krzyża. Bo Jezus upodobnił i pokazał to jakby, jak to wygląda rzeczywiście przed Bogiem.

Ale nie tylko taki Jezus pozostaje nam jako obraz. Pojawia się też na ziemi drugi obraz Jezusa - Jezusa uwielbionego. I to jest obraz Jezusa, do którego przychodzą wszyscy, którzy umarli według starego nasienia i zostali zrodzeni z nowego nasienia. To są ci, którzy przeszli do chwały Jezusa, jaką otrzymał On od Ojca na tej ziemi. Zobaczmy, jak Jezus  wyglądał. Jego jasność biła, Jego szata była biała i taka wielka jasność biła od Niego, że ci wszyscy upadli przed Właścicielem z trwogą i mówili później: Właścicielu, zbudujemy tu coś; mówił Piotr, bo nie wiedział, co powiedzieć. Ta wielka jasność biła z Jego oblicza, z Jego szaty. Ta wielka chwała otacza tych, którzy zostali zrodzeni z nieskazitelnego nasienia. Tak czyści są, otrzymali białe szaty; chwała, chwała Jezusa ich przyoblekła. Podobieństwo do Jezusa zaczyna być widoczne w nich.

Jest to coś wspaniałego, co Bóg pokazał nam w tych dwóch spojrzeniach. Jedno, jak straszny jest stan człowieka bez zrodzenia z Boga. I drugie, jak wspaniały jest stan człowieka zrodzonego z Boga, gdyż wiemy, że Jezus został zrodzony z Ducha Świętego. I zmarł. Był Synem Bożym i Synem Człowieczym, jako chodzący na ziemi. Takim jest i dzisiaj - Syn Boży i Syn Człowieczy. Ale możemy zobaczyć to i pamiętajmy o tym, że przedzieleniem jest krzyż. Tam doprowadzony został ten straszny człowiek, który nie mógł się podobać nikomu. Ale gdy wstaje, wstaje już nowy człowiek, pełen chwały, pełen majestatu. Człowiek, który może odejść do Ojca, człowiek, który może być z Ojcem, który może mieć społeczeństwo z Ojcem. Niech będzie uwielbione Imię Właściciela. Jest to bardzo ważne dla nas, aby się mogli to wiedzieć.

Możemy zobaczyć ten wygląd w Liście do Filipian, który Paweł napisał, gdyż Jezus zrezygnował z tej chwały Bożej, aby przyoblec się w chwałę naszą, ludzką, skażoną chwałę. Inaczej, to zupełne takie jakby pohańbienie w to, co nie ma chwały. Jak ważne jest, żeby serca nasze były w tym pokrzepione, a zarazem ostrzeżone. Po to przyszedł Jezus, żeby straszny obraz przed Bogiem zginął, i żeby się pojawił nowy obraz, obraz syna lub córki Bożej, którzy należą do Boga i są wdzięczni Bogu. Aby ten obraz jaśniał przed naszym świętym obliczem, uświęcony poprzez ofiarę Jezusa Chrystusa. A my, pokrzepieni i wzmocnieni Nim, mogli oddawać Bogu chwałę w czystym sercu, w czystym umyśle, czystymi ustami, czyste ręce wznosić do Niego, żeby to wszystko już było piękne, czyste, nieskalane, pełne chwały zbawionego człowieka, uratowanego człowieka, który nie ma już nic wspólnego z tym patrzeniem w lustro Bożego Słowa i mówienie: Ale jestem straszny, ale jestem straszny. Abyś mógł spojrzeć w Boże Słowo i powiedzieć: Właścicielu, upodobniłeś mnie do tego Słowa, uczyniłeś mnie zdolnym do współdziedziczenia razem ze świętymi. Uczyniłeś mnie zdolnym do tego, bym mógł być podobny do Jezusa Chrystusa, Syna Twego Umiłowanego. Jestem Ci wdzięczny za to, Właścicielu. Patrzysz w Boże lustro i mówisz: Jestem podobny do tego, co tu napisałeś, bo jestem zrodzony z tego, co tu napisałeś. Kiedy czytasz Słowo Boże, czytasz, że my jesteśmy zrodzeni ze Słowa Bożego. Dlatego jesteśmy podobni do Słowa Bożego. Jeżeli czytasz Biblię i znajdujesz podobieństwo, to tylko dlatego, że zrodzony zostałeś poprzez Słowo. A kogo zechciał Bóg, zrodził poprzez Słowo Swoje. To jest Jego Słowo.

Tak jak nasienie ludzkie upodobniło nas do człowieka, tak nasienie Boże, Słowo Boże, upodabnia nas do kogo? Do Boga. I dlatego Jezus powiedział w kazaniu: Bądźcie doskonali, jako Bóg jest doskonały. Gdyż podobieństwo wypływa z nasienia. Jakie nasienie, taki się rodzi albo człowiek, albo zwierzę, albo drzewa, albo krzak, albo ryba, czy tam nie wiem, cokolwiek innego; co byśmy tam nie nazwali, czy nawet jakieś bakterie, czy cokolwiek. I my to doznajemy, że Słowo Boże jest tym czystym nasieniem, z którego rodzą się dzieci Boże. Czystym nasieniem. I dlatego dzieci Boże upodobniają się do tego, co jest napisane w Biblii. Nasze podobieństwo coraz bardziej jest tu, co tu jest napisane. I dlatego apostoł Paweł mógł w tym Liście do Tymoteusza napisać, że Słowo Boże prowadzi nas do doskonałości, do doskonałości.

Możemy patrzeć, do czego zrodził nas Bóg, do czego nas przeznaczył, jaka jest Jego wola względem każdego z nas, jak mamy wyglądać. Kiedy patrzysz się na człowieka, który nie ma np. normalnych rąk, ma takie krótkie ręce i mówisz, że to jest kaleka, mówisz, że to jest ktoś, kto nie jest normalny według nasienia ludzkiego, jemu zabrakło coś w tym nasieniu. A więc jeżeli człowiek patrzy na chrześcijanina, który ma też coś ukrócone, powiedzmy też takie ręce, nie może wyciągać ich do Boga, to mówisz, że on jest kaleką chrześcijańską. On poznał, on uwierzył, ale on nie jest dopełniony w tym Słowie. On potrzebuje dopełnienia, on potrzebuje jeszcze, żeby to Słowo coś w nim uczyniło, aby to było wykształcone na wzór tego Słowa. Człowiek uwierzył, wejdzie??. Ale zobaczcie, że jak wiele straci on przez to, że nie jest pełny, że nie jest wykształcony na Słowie Bożym, że nie może tak jak zdrowy człowiek iść i pomóc, jak zdrowy człowiek modlić się w sposób Boży, jak zdrowy człowiek patrzeć i myśleć o drugim człowieku. Jak zdrowy człowiek na obraz Jezusa Chrystusa kochać Boga i człowieka. Jak zdrowy człowiek móc uczynić pracę, konkretną pracę Bożą w tym celu, który ma moc i odwagę i czujność i trzeźwość, aby się modlić, aby trwać w modlitwie. Jak zdrowy człowiek, który kosztuje i doznaje tego błogosławieństwa, jest wykształcony na obraz Jezusa.

Zobaczcie teraz słowa apostoła Pawła, który pisze do Koryntian i mówi: „W miejsce Chrystusa poselstwo sprawujemy.” On ustawia nas w miejsce Chrystusa. Dlaczego? Bo zrodzeni jesteśmy z tego samego, z Boga, poprzez Słowo. Niech Imię Właściciela będzie w tym uwielbione. Dlatego możemy mieć pewność, że Bóg współdziała we wszystkim ku dobremu z tymi, którzy Boga miłują i On chce nas mieć na obraz Jezusa. I dał nam Swoje Słowo po to, żeby pokazać nam, do czego On nas prowadzi, abyśmy czytając Słowa wiedzieli, ku temu nas Właściciel prowadzi. I to jest jedyna droga, po której nas prowadzi. Bo tylko Słowo Boże jest doskonałe, do wszelkiego dobrego dzieła przygotowane, aby nam oświecało drogę, pokazywało błąd i wychowywało ku doskonałości.

Takie jest to Słowo. A więc ono jest nasieniem, w którym zostały zawarte nasze kości, nasze oczy, nasz nos, nasze uczy, nasze usta, nasze ręce i nasze nogi. Aby wszystko to było czyste, święte i nieskalane. Aby poprzez to Słowo, te zrodzone ręce wznosiły się do Boga, poprzez to Słowo oczy patrzyły w Boży sposób, żeby poprzez to Słowo, zrodzone usta mówiły to, co mówi Słowo Boże. Żeby poprzez to Boże Słowo, zrodzone uszy mogły słuchać to, co Bóg mówi. Żeby poprzez to Słowo zrodzone nogi mogły iść do pokoju według tego Słowa Bożego. Aby to wszystko było według tego nasienia. To jest prawidłowość Boga. Niech Imię Właściciela będzie w tym uwielbione, gdyż to jest przywilejem naszym, że możemy tego kosztować, że taki jest właśnie Bóg, tak zaradza Swoje dzieci. Niech uwielbione będzie imię Właściciela.

Otwórzmy Ewangelię Jana. Chwała niech będzie Bogu. Chciejmy patrzeć na naszego Ojca. To On nas zrodził, a zrodził nas przez nasienie, bo nic bez nasienia się nie rodzi. Dlatego Bóg pokazał, że wszystko ma swoje nasienie. I tym nasieniem, przez które jesteśmy zrodzeni, jest Jezus. I On powiedział, że On jako nasienie musi być włożony do ziemi, aby wydał plon, aby powstały następne nasiona, podobne temu Pierwszemu, z którego będą się mogły rodzić następne nasiona. Podobne oczywiście temu Pierwszemu, zawsze i do końca. Podobne temu Pierwszemu, gdyż Pierwsze nasienie jest nieustannie, wczoraj, dziś, na wieki, to samo i takie samo. Chwała niech będzie Bogu.

Przeczytam wam tak, jak jest w tłumaczeniu greckim; kiedyś już wam to czytałem, dziewiąty wiersz:

„Było prawdziwe światło, które oświeca każdego człowieka przychodzącego na świat. Na świecie było i świat przezeń powstał, ale świat Go nie poznał. Do Swojej własności przyszedł, ale swoi Go nie przyjęli. Tym zaś, którzy Go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi, tym, którzy wierzą w imię Jego, którzy narodzili się nie z krwi, ani z cielesnej woli, ani z woli mężczyzny, lecz z Boga.”

Tym, którzy Go przyjęli, dał prawo. A więc tym, którzy przyjęli Jezusa jako Słowo, jako tą światłość, która oświeca człowieka, dał prawo być dziećmi Bożymi. Bez tego nasienia nie byłoby prawa, bo nie byłoby Pierwszego, który mógłby nas zrodzić. Nie byłoby tego Pierwszego nasienia, przez które moglibyśmy być zrodzeni, a więc nie moglibyśmy mieć prawa, bo nie byłoby z czego nas zrodzić, nie byłoby z czego. Jezus musiał stać się takim nasieniem. Jezus wiedział o tym. I dlatego zobaczcie, co stało się:

„A Słowo ciałem się stało. i zamieszkało wśród nas i ujrzeliśmy chwałę Jego, chwałę, jaką ma jedyny Syn od Ojca pełni łaski i prawdy.”

A więc, żeby stać się tym nasieniem, Słowo stało się ciałem. I na krzyżu, można by było powiedzieć, że z tego nasienia zostało zdarte wszystko to, co przyjął jako nasze. A po krzyżu już nie ma tego, co nasze. Już wszystko jest Boże. A więc co się dzieje? My umieramy w krzyżu Chrystusa, a zrodzeni jesteśmy w czym? W zmartwychwstaniu Jezusa. Już nie ma tam nic wspólnego ze starym Adamem. Zupełnie nic. A więc jesteśmy zrodzeni w tym zmartwychwstałym Synu. Dlatego Jezus przyszedł, aby stać się tym nasieniem, przez które możemy być zrodzeni. A tym, którzy Go przyjęli, dał prawo stać się dziećmi Bożymi. Niech Imię Właściciela będzie uwielbione.

Czy możemy doznawać coś podobnego, co czuł ten psalmista, który pisał Psalm 139? Dawid? Czy doznajemy czegoś takiego podobnego, jak niepojęte jest to dla nas? Co On czyni z nami? Jak wspaniały jest ten Boży Plan zrodzenia swoich dzieci, który realizuje w tak Boży, mocny sposób. Jezus idący przez takie doświadczenia i wiedzący, że idzie do tego, żeby umrzeć i stać się nasieniem, przez które będzie wydany plan. Idzie dla naszego dobra, żeby było Pierwsze nasienie, z którego będą mogły się później zdradzać Boże dzieci. On wiedział, że musi się takim stać. Musi wytrwać w tym do końca, żeby był czystym nasieniem, żeby nie było w nas pokrzywionych rąk, wykrzywionych zębów, pokrzywionych uszu, zamkniętych oczu i ust. Żeby to wszystko było kształtne na kształt dziecka Bożego. Wszystko w Nim pełne, wszystko w Nim całkowicie czyste. Z Niego nie może się zrodzić już nic, co by miało coś wspólnego z grzechem. Z niego się zradza to, co święte. I dlatego, mówię, że możemy zobaczyć, że kto dojdzie do tej prawdy, zostanie zupełnie wyswobodzony z wszystkiego. Bo Jezus jest Wyzwolicielem, Jezus Chrystus. Chwała Bogu! To jest wspaniałe. Już mogę być wolny od dumania starego człowieka, do zachwycenia nowego człowieka, zachwycenia tym, co On dla nas uczynił, zradzając nas do Królestwa Bożego.

Jest to bitwa, jest to walka. Jako nowe nasienia, jako nowe stworzenia, jako nowe, można powiedzieć, jako dzieci Boże przebywamy nadal w tym świecie, i tutaj dorastamy. Tu się okazuje moc tego nasienia w nas. Tu się okazuje Chrystus w nas. I tu się okazuje wiara nasza, gdyż zbawieni jesteśmy z wiary w Niego. Tu się okazuje nasze docenienie tego nasienia. Tu się okazuje nasz zachwyt tym nasieniem. Tu się okazuje nasze szczęście, że jesteśmy z Niego zrodzeni. Tu się okazuje nasze dziękczynienie Bogu za Jezusa. Tu się okazuje dopiero to trzymanie się tego i nie puszczenie tego, bo nie ma innego nasienia, z którego moglibyśmy być zrodzeni. Nie ma nikogo innego, z którego moglibyśmy być zrodzeni do Bożej wieczności. Nie ma i nigdy nie będzie. Jedno i niepowtarzalne nasienie. I tym nasieniem jest Jezus Chrystus, Syn Boga Wszechmogącego. Boga nikt nigdy nie widział, lecz jednorodzony Syn, który jest na łonie Ojca, objawił Go. Chwała niech będzie Bogu!

Jesteśmy bardzo wdzięczni za to, że to jest to nasienie. To jest to nasienie! Nie w mocy ludzkiej, lecz w mocy Boga było to uczynić. Niech uwielbiony będzie Imię Jego Święte. A więc, jak On to czyni? Nie wiem. Wiem tylko, że czyni, gdy ja Mu wierzę. To tak jak w łonie matki. Jak to się dzieje? Któż to wie? Ale dzieje się, gdy tam jest posiane nasienie. A tym nasieniem jest wiara nasza. Z wiary jesteśmy zbawieni. Uwierzenie w Chrystusa jest czymś, co pozwala, aby to w nas wzrastało, aby to dochodziło do pełnego zrodzenia, i aby mogło być dziecko, a później mężczyzna. Prawda? Młodzieniec i ojciec. To jest porządek Boży i to mamy w Biblii. To jest taka rzeczywistość. My to widzimy w cudowności tego stworzenia fizycznego także, chociaż jest ono skażone. Abyśmy też mogli oglądać jak bardzo ważne są te Duchowe cudowności, te Duchowe zrodzenia. Kto się narodzi z Ducha i z wody. To Duchowe zrodzenie.

Otwórzmy 1List Piotra, pierwszy rozdział. Chwała niech będzie Właścicielowi. Radością naszą jest kosztować, jak dobry jest Właściciel. Będę czytał od trzynastego wiersza:

„Dlatego okiełzajcie umysły wasze i trzeźwymi będąc połóżcie całkowicie nadzieję waszą w łasce.”

Całkowicie w łasce. Nic nie ma poza tym. W łasce. Zupełnie w łasce połóżcie całą swoją nadzieję, w łasce Bożej. No przecież ludzie, zobaczcie. Co myśmy mieli wspólnego z tym, żeby mieć te ręce, głowę, oczy? Co myśmy mieli z tym wspólnego jako nasienie? Nic. Zupełnie nic. A więc to było łaską tylko Boga, że mamy te ręce, że mamy oczy, że mamy głowę, nogi, że możemy chodzić, że możemy śpiewać. Tak samo i z tym się tak dzieje. Połóżcie całą nadzieję w łasce. Kto was uczyni takimi, że będziecie mieli kształt Jezusa? Czyż nie Bóg? A więc połóżcie całą nadzieję w łasce Jego, że On wykształci, a położenie w łasce, to należenie do Niego. To należenie do Niego zupełnie już. Poddanie Mu siebie całkowicie, z całym wszystkim, z wszystkim zupełnie Jemu, żeby On mógł wykształcić takiego kogoś, kto będzie mógł chodzić jak Jezus Chrystus po ziemi i w miejsce Chrystusa spełniać to poselstwo, które Bóg zamierzył uczynić w kierunku tego świata. To jest Boży zamiar. To musi być ktoś podobny do Jezusa, żeby mógł tak chodzić. A więc Bóg rozsiewa nasienie. I gdzie ono trafi na dobrą glebę, tam rośnie i wydaje plon. W jednym trzydziestokrotny, sześćdziesięciokrotny, czy stukrotny, prawda? I w tym nasieniu jest to wszystko. Połóżmy całą nadzieję w łasce. Gdy to Słowo, to nasienie zostało zasiane w nas, połóżmy nadzieję w łasce i radujmy się tym. A więc czyńmy to. Niech Bóg będzie uwielbiony, nasz Ojciec ukochany, niech cieszy się, że Jego dzieci mają mądrość od Niego. A ta mądrość jest w tym nasieniu, to nie jest z nas. Boże to  dar. Wszystko jest z Boga, nic nie mamy swojego, co moglibyśmy powiedzieć, że nas przybliżyło do Boga. Od samego początku Bóg zasiał wszystko z tego nasienia. Tylko możemy dziękować i cieszyć się, że dane nam zostało być tymi, którym Bóg chciał posiać to nasienie. Że to Jego łaska spowodowała to, że ono dotarło do nas przez Ducha Świętego.

A więc: „która wam jest dana w objawieniu się Jezusa Chrystusa”. Ta łaska. „Jako dzieci posłuszne, nie kierujcie się pożądliwościami, jakie poprzednio wami władały w czasie nieświadomości waszej, lecz za przykładem Świętego, który was powołał, sami bądźcie świętymi we wszelkim postępowaniu waszym. Ponieważ napisano: Świętymi, bądźcie, bo Ja Jestem Święty.”

To jest to samo. Z kogo jesteśmy zrodzeni, do tego jesteśmy podobni. A więc Bóg mówi: Bądźcie podobni do Mnie, bo Ja jestem taki. To jest Moje nasienie; w tym nasieniu jest to - bądźcie więc tacy, jaki Ja Jestem.

„A jeśli wzywacie jako Ojca tego, który bez względu na osobę sądzi każdego według uczynków jego, żyjcie w bojaźni przez czas pielgrzymowania waszego, wiedząc, że nie rzeczami znikomymi, srebrem albo złotem zostaliście wykupieni z marnego postępowania waszego przez ojców wam przekazanego”. Wykupieni - jak wielkie to jest. „lecz drogą krwią Chrystusa, jako baranka niewinnego i nieskalanego”.

Bracia i siostry, niech swoboda tego zwycięstwa przez krew Chrystusa nad diabłem napełnia nas, gdyż wykupieni zostaliśmy krwią Jezusa, aby trwać w zwycięstwie Bożym i nie dawać się łapać w rzeczy diabelskie, ale cieszyć się z tego, że należymy do Boga. Cieszyć się z tego, że mamy ten posiew Boży w nas, że ten posiew powoduje w nas to, że kochamy Boga, że jesteśmy do Niego przybliżeni, że możemy żyć dla Niego, że mamy odwagę żyć dla Niego, że możemy kochać i miłować Go, że możemy śpiewać pieśni pochwalne. To posiew Jego to czyni w nas, bo w tym posiewie Bożym jest to wszystko zawarte. Wszystko. I rozmowa przez psalmy, wszystko w tym jednym. Wszystko, zupełnie wszystko od początku do końca. Cały człowiek, nowy człowiek jest tam zawarty, cały człowiek. Niech będzie uwielbione Jego Imię. Niech będzie uwielbiony, że wszystko jest tam uporządkowane; jeszcze lepiej niż na tobie, po twoim ojcu i po matce. Jeszcze lepiej. Tam jest wszystko uporządkowane w doskonały sposób.

„Wprawdzie był On na to przeznaczony już przed założeniem świata, ale objawiony został dopiero w czasach ostatnich ze względu na was, którzy przez Niego uwierzyliście w Boga, który Go wzbudził z umarłych i dał Mu chwałę, tak iż wiara wasza i nadzieja są w Bogu.” Tak jest gdy należymy do Chrystusa, należymy do Boga. „Skoro dusze wasze uświęciliście przez posłuszeństwo prawdzie ku nieobłudnej miłości bratniej, umiłujcie czystym sercem, jedni  drugich  gorąco.”

Jak to jest bardzo ważne, prawda? Jeżeli te dusze nasze zostały uświęcone, uczynione świętymi przez posłuszeństwo prawdzie ku nieobłudnej miłości bratniej; ku temu ta prawda nas kieruje; umiłujcie czystym sercem jedni drugich gorąco. To jest działanie tego Bożego Ducha w nas poprzez to Słowo, poprzez to, co jest w tym Słowie. Bo kiedy czytamy o Jezusie i poznajemy Jezusa według Ewangelii, to my tam spotykamy, jak to wygląda, jak to nasienie wygląda, co w nim jest, co w nim jest zawarte. Dlatego Jezus mówi: Pójdźcie, naśladujcie Mnie.

Zobaczcie,  tu jest słowo „jako odrodzeni”. Ono jeszcze nie w pełni oddaje to. „Jako ponownie zrodzeni”, to jest to Słowo - ponownie zrodzeni. „Odrodzeni” - czasami ukrywa to. Jesteśmy urodzeni po raz drugi, ponownie zrodzeni. To ponowne zrodzenie nie ma nic wspólnego z tym pierwszym zrodzeniem. Zupełnie nic. Dlatego wszyscy, którzy jesteśmy zrodzeni ponownie, zapomnieliśmy o tym, co było. Bo tamto, to pierwsze zrodzenie, to cielesne skończyło w śmierci.

To nowe jest zrodzeniem z Ducha i ono jest Duchowym pojmowaniem Boga, które nie ma już nic wspólnego z cielesnym, ale jest Duchowym pojmowaniem Boga. Jest Duchowym przeżywaniem społeczności z Bogiem. I ono naprawdę przeżywa walkę. Ono naprawdę przeżywa bój, ogień, doświadczenia, cierpienia, zmagania, wołania, kosztowania. To drugie nasienie to jest tak, jakbyś je wrzucił w najgorsze warunki, które są do tego, żeby wzrastać. Ono tam wzrasta, tężeje i oddaje Bogu chwałę. Tak mocne jest to nasienie, gdyż ono jest samym Chrystusem w nas. Tak mocne, że ono może w takich warunkach wzrastać, w tym, gdy wszyscy są przeciwko niemu nawet, gdy nikt je nie rozumie, gdy wszyscy chcieliby odciągnąć go od Tego, który go zrodził. Ono tam będzie wzrastać i wydawać plon dla chwały Tego, który go posiał. Bo ono takie jest. Niech będzie uwielbione Imię Właściciela.

Więc ponownie zrodzeni. Nie z nasienia skazitelnego już, prawda? Już nie z tego nasienia, ale z jakiego? Z nieskazitelnego, przez Słowo Boże, które żyje i trwa. Które żyje i trwa. To jest takie ważne dla nas. Już nie z tego skazitelnego; nic nie ma wspólnego z moimi rodzicami. Nic według tego, jak oni żyją i postępują, gdy oni nie zostali ponownie zrodzeni. Mam już Ojca i mam matkę, prawda?, jak czytamy w Biblii - nowa Jerozolima  jest naszą matką. A więc mamy już nowych rodziców, zrodzeni z innego nasienia, nieskazitelnego. Niech Bóg będzie uwielbiony w nas. Niech to doświadczenie, żebyśmy, jak my mamy teraz czuwać, żeby to nasienie miało dobre miejsce w nas. My musimy być czujni, trzeźwi w modlitwie, tak? Wytrwali w wierze, trzymający się łaski, tej nadziei żyjącej. My musimy trwać w tym, bo to jest przywilej dla nas teraz, bo my doceniamy ten skarb tego nasienia w nas, że ono jest dla nas bogactwem. Nie my jesteśmy bogactwem dla nasienia, to nasienie jest bogactwem dla nas i ono nas ubogich ubogich, czyniąc nas bogatymi. A więc my, jako ubodzy robimy wszystko w tym kierunku, żeby to nasienie mogło przebywać w nas i żeby w nas wykonało to, co jest Bożym zamiarem. A więc trzymamy się wiarą. Trzymamy się w tym, aby należeć do Niego.

Jezus nazywał to tak: „Jeżeli wytrwacie w Słowie Moim, jeżeli będziecie trwać w Słowie Moim, poznacie prawdę i ona was wyswobodzi.” Jeżeli będziecie trwać w tym, co Ja jako nasienie przyniosłem do was i będziecie trwać tym, co Ja wam daję, to poznacie prawdę i ona was wyswobodzi. A więc naszym przywilejem, jak poznaliśmy tylko Boga, co było od samego początku? Poznawać Słowo i trwać w tym Słowie. Uczyliśmy się je wypełniać i byliśmy zdecydowani, by je wypełniać. I teraz ta lekcja trwa i ona powoduje wzrost i rozwijanie. Człowiek dorasta i coraz bardziej upodabnia się do Chrystusa poprzez to, że co robi? Poddaje się temu nasieniu. Poddaje się jak ziemia, poddaje się temu nasieniu i chociaż je otacza Sobą, to jednak nie ziemia, ale nasienie jest ważne w niej, bo ono ma w sobie życie. I ono powoduje to, że ta ziemia może wydać coś z siebie. Gdyby nie to nasienie w ziemi, ziemia byłaby pusta, nic by nie wydała sama z siebie. To nasienie czyni ją urodzajną. I Chrystus Jezus może uczynić nas urodzajnymi ziemiami dla chwały Boga, gdy my zatrzymujemy to nasienie w sobie, jesteśmy staranni w tym. Gdy my zachowujemy to nasienie w sobie, jesteśmy staranni w tym, gdy trzymamy się tego mocno, jesteśmy zdecydowani w tym, aby to nasienie miało dobre warunki w nas. Gdyż co się stało? Zostałyśmy oczyszczeni jako ziemia. Nasze ciało zostało oczyszczone krwią Jezusa, abyśmy mogli to nasienie mieć w sobie i aby ono miało tam dobre warunki, żeby to była czysta ziemia. Niech Imię Właściciela będzie uwielbione, że nawet ziemię, wszystko przygotował. Nic nie jest bez Niego. Wszystko On przygotował.

I zobaczcie, co tutaj mówi Piotr. Jak wspaniałe objawienie było w nim, prawda, skoro on to pisał. Wszyscy mieli objawienie Jezusa. I wszyscy wiedzieli, o kim mówią i co jest dla nich najwartościowsze, i co dla nich największa ma wartość i znaczenie. Mówi:

„Gdyż wszelkie ciało jest jak trawa. A wszelka chwała jego jak kwiat trawy, uschła trawa i kwiat opadł.” I wszelkie ciało to ze skażonego nasienia jest jak trawa, ono usycha i ginie. Ale później przechodzi do tego chwalebnego nasienia i mówi:  „Ale Słowo Właściciela trwa na wieki. A jest to Słowo, które wam zostało zwiastowane”.

To nasienie trwa na wieki. Ono nie przemija. Ono się nie niszczy. Ono jest wieczne. I dlatego dzięki temu nasieniu w nas mamy życie wieczne. Dzięki nasieniu w nas mamy życie wieczne. Ono ma w sobie życie, a my korzystamy z niego, jako z jego życia. On jest naszym życiem. Niech imię Właściciela Jezusa będzie uwielbione. Nasze oczy kierujemy ku Niemu i mówimy: Właścicielu, jesteś nasieniem, wiecznym nasieniem. Kto w Ciebie wierzy, ma życie wieczne. Kto ma Ciebie, ma życie. Kto ma Ducha Chrystusowego, ten ma życie w sobie. Kto zachowuje w sobie, kto nie gasi tego Ducha, ma życie w sobie. Trwajmy w tym, gdyż to jest nasze błogosławieństwo. Bóg obdarzył nas wszelkimi skarbami niebios w Jezusie Chrystusie, abyśmy dzisiaj kosztowali, jak dobry jest Właściciel i we Właścicielu byli szczęśliwi. Odwróćmy nasze oczy od wszystkich tych rzeczy, co nie mają chwały, co niszczą, co niszczeją.

Chcę wam to pokazać, jak to apostoł Paweł nazwał. Dokładnie jest to w siódmym rozdziale Pierwszego Listu do Koryntian, od 29 wiersza do 31. „A to, powiadam, bracia, czas, który pozostał, jest krótki; dopóki jednak trwa, winni również ci, którzy mają żonę, żyć tak, jakby ich nie mieli. A ci, którzy płaczą, jakby nie płakali; a ci, którzy się weselą, jakby się nie weselili; a ci, którzy kupują, jakby nic nie posiadali; a ci, którzy używają tego świata, jakby go nie używali; gdyż przemija kształt tego świata.”

Przemija kształt tego świata. My na jaki kształt jesteśmy dzisiaj przeobrażani? Na kształt nieprzemijającego Jezusa Chrystusa. I to działa; w nas Bóg czyni to, bo miłuje tych, którzy Go miłują. Dał nam miłość do Siebie i okazał nam się jaką Miłość. I teraz współdziała dla naszego dobra, wykształcając nas na obraz nieprzemijający. Kształt tego świata przemija i wszystko, co do tego świata należy, przemija. Ale ci, którzy należą do Boga i mają kształt Chrystusa, nie przeminą na wieki, bo mają coś nieprzemijającego w sobie. My mamy życie z powodu tego, że On w nas zamieszkał. To On powoduje w nas, że my jesteśmy bezpieczni. On powoduje to w nas. Jezus Chrystus, gdy On mieszka w nas, może być bezpieczni w każdym miejscu. A więc dawajmy się, poddawajmy się próbom, czy Chrystus jest w nas. To mówi apostoł Paweł też w 2 Koryntian. Poddawajmy próbie, czy Jezus jest w nas, abyśmy przechodząc próbę, doznawali, że to nasienie czyni nas gotowymi przejść próbę. To nie my. Ograbmy się i zupełnie bądźmy zdecydowani z tego, co my, z chwały człowieka, który coś sobie przypisuje. Ale oddajmy chwałę Chrystusowi, który jedynie czyni nas zdolnymi, abyśmy mogli być podobni do Tego, który zamierzył mieć nas na całą wieczność z Sobą, do Boga Ojca. Niech będzie uwielbione Jego Imię. Chwała Bogu!

Cieszę się, że należę do tego Boga, że to nasienie dał mnie i tobie. I że to nasienie czyni mnie zdolnym, że ono powoduje, że mogę przejść przez te tarapaty tego świata, i że mogę doznawać błogosławieństwa, że przeszedłem; to tylko dzięki Niemu, że to nasienie pozostaje we mnie. Niech będzie uwielbione Imię Właściciela. Kochamy Właściciela. A więc kształt tego świata przemija, ale kształt Chrystusowy, nie. A więc ci, którzy są Chrystusa, żyć będą na wieki.

Gdzie my idziemy? Gdzie my idziemy, bracia i siostry? Że się cieszymy i radujemy, i ręce wnosimy do Właściciela, i klaskamy Właścicielowi, jesteśmy szczęśliwi, zadowoleni. Nie mówię tego, w taki sposób, żeby uderzać, ale że to jest w tym nasieniu. Radość i szczęście jest w tym nasieniu. Kto ma to nasienie, ma i radość, bo ono jest w tym nasieniu. To wszystko, to jest życie. Po prostu to jest normalny człowiek, który raduje się Właścicielem, Zbawicielem swym, który raduje się, bo należy do Boga. Lud Właściciela gdzieś, w jakichś miejscach daje się ograbiać z tej radości dlatego, że pozwala na to, żeby oczy jego patrzyły na to, co ziemskie. Dlatego Paweł powiedział, że wrogami krzyża są ci, którzy patrzą na to, co ziemskie, a nie na to, co niebiańskie. Patrzmy na to, co niebiańskie. Nie ma znaczenia, kim jesteś jako stary człowiek, ale kim jesteś jako nowy człowiek. Nie ma znaczenia. Dlatego apostoł Paweł mówi: Mnie nie obchodzi, kim oni byli wtedy. Mnie interesuje kim są teraz; a teraz są dziećmi Bożymi i dla mnie jest to wszystko. A więc dzieci Boże należą do Boga, cieszą się i radują się we Właścicielu zawsze. I są gotowe żyć, bo wiedzą, że to życie tu, to cielesne, jest przemijające, ale to duchowe jest wieczne. A więc idą ku duchowemu i cieszą się, i wielbią Właściciela w duchowy sposób, zgodnie z Duchem i Prawdą Bożego działania w nas. I takich Bóg szuka, żeby mu oddawali cześć w duchu i w prawdzie. A więc spotykamy się, że Słowo Właściciela trwa na wieku.

Otwórzcie jeszcze List Jakuba, pierwszy rozdział. Czasami obraz nieba może człowieka przytłaczać i mówić: A gdzież ja tam się wybiorę; głupi człowiek, który mówi tak o tym, skoro to nasienie mówi o tym, że ono na stanie jest tam zaprowadzić. Mądry człowiek chwyta się i mówi: Właścicielu, Ty uczyniłeś mnie zdolnym, zdolnym, by móc wznieść ręce do Ojca i powiedzieć: Ojcze, badaj moje drogi, doświadczaj mnie i prowadź mnie drogą odwieczną. Prowadź mnie poprzez Chrystusa do Siebie. Kocham Cię Ojcze, jestem szczęśliwy, Ojcze, że mnie zrodziłeś. Należą do Ciebie. Obdarowałeś mnie Ojcze. I tak Ojciec czeka na te swoje kochane dzieci, kiedy one tak przyjdą do Niego i powiedzą Mu o miłości, o szczęściu, o radości, o uwielbieniu, o dziękczynieniu. Czeka, kiedy ta miłość w tych dzieciach tak urośnie, żeby cieszyły się, że należą do Ojca. Niech uwielbiony będzie Imię Właściciela. Niech uwielbiony będzie Właściciel, że jest tak cierpliwy i nawet nie dopuszcza jeszcze do końca, bo czeka, żeby te dzieci się upamiętały i okazały, że Go bardzo kochają. Cierpliwie jeszcze podtrzymuje nadal ten świat przy tym, aby uratować to, co w Swojej miłości zamierzył uratować. Chwała Bogu za to!.

Dziwne. Człowiek tak ważny, żeby wszystko to trzymać, nadal? Tak, tak Bóg ceni to, co jest Jego nasieniem. Tak bardzo ceni Chrystusa, poprzez Chrystusa i nas, dla których On tutaj przyszedł. Dlaczego w niebie była tak wielka chwała, wielka radość, że Jezus odkupił nas dla Ojca. I wszyscy upadli przed Jezusem i powiedzieli: Godzin jesteś teraz, boś odkupił krwią dla Ojca lud, nabyłeś ich Swoją krwią. Oni mogą z powrotem powiedzieć do Boga: Ojcze. Godzien jesteś przyjąć chwałę, cześć i uwielbienie, godzien jesteś. I to jest chwalebne.

Zobaczmy, co pisze Jakub, wiersze 17.18 pierwszego rozdziału. Wszyscy oni o tym pisali. „Każdy dobry podarunek i wszelki dar doskonały zstępuje z góry od Ojca Światłości; u Niego nie ma zmienności, ani nawet chwilowego zaćmienia. Gdy zechciał, zrodził nas przez Słowo prawdy, abyśmy byli niejako pierwszym zarodkiem Jego stworzeń.”

 U Niego nie ma żadnego zachwiania. U Niego wszystko jest doskonałe. I zrodził nas przez to nasienie doskonałe, abyśmy byli tym zarodkiem. abyśmy byli doskonali po prostu, abyśmy zmierzali otwarcie i zdecydowanie w tym kierunku doskonałości, abyśmy nie dali się zatrzymać w tym kierunku, abyśmy mieli odwagę stanąć i ostać się w dniu złym, uzbrojeni tą zbroją Bożą, abyśmy byli gotowi stanąć naprzeciw i uwielbiać Chrystusa, abyśmy byli tymi, którzy zobaczyli cel, życie wieczne, idą ku Niemu i nie dadzą się odciągnąć. Nie dadzą się zatrzymać, nie dadzą się odciągnąć przez plotki, przez jakieś tam wieści głoszące, że nie dojdzie ten, który się wybrał. Ale idą, bo wiedzą, że Właściciel powiedział, a Właściciel zawsze mówił prawdę. A więc, którzy umiłowali prawdę, nie będą oszukani przez diabła. Obłęd nie przyjdzie na nich do Boga. Bo oni umiłowali Bożą prawdę, która powiedziała im: W Jezusie jest wasze zbawienie. Chwała Bogu. Kto uwierzy w Jezusa, zbawiony. A więc, zechciał nas zrodzić, tak? Przez Słowo Swoje, przez Słowo Prawdy. To jest ta prawda i w niej jest nasze życie. Niech będzie uwielbiony nasz Właściciel Jezus Chrystus.

Chciałbym jeszcze parę rzeczy, abyśmy mogli sobie omówić. Tak bardzo jest ważne, żeby Jezus Chrystus był ukształtowany w nas dla Ojca. Cała Ojcowska miłość Ojca, naszego Boga zmierza w tym, aby Jezus był ukształcony w nas. Pamiętajmy o tym, gdy przybliżamy się do Ojca. Radujmy się i cieszmy się, że On ma tak wielkie serce dla nas, że chce, żeby Jezus był wykształcony w nas, żeby Jezus był wykształcony w nas. Inaczej, aby te ręce mogły być rękoma Jezusa, oczy, oczami Jezusa, usta, ustami Jezusa, nogi, nogami Jezusa. Abyśmy byli jako ciało Chrystusa, a On jako Głowa; to jest zamiar Boga. Niech Imię Właściciela będzie uwielbione.

Jedno, zupełnie jedno, zupełnie jedno. Przeszczepów nie ma. Nie nadaje się nic przeszczepionego z tego świata do tego Ciała Chrystusowego. Nic. Nie ostoi się tam po prostu. To tylko jest jedno. Nic. Ta krew jest nie do podrobienia, która płynie w tym Ciele. Jest to krew Jezusa ukrzyżowanego. Chwała niech będzie Bogu. Niech uwielbione będzie Jego Imię. Paweł mówi, że my jesteśmy wonnością Chrystusa, wonnością Chrystusa. Chwała Bogu za to. Paweł mówi: Ja wiem, że w moim ciele nie mieszka nic dobrego. Ale wiem też, że w Jezusie jest moje życie. I wiem, że ten Jezus może uczynić, że to moje ciało będzie służyło Bogu. Wierzmy w Jezusa. Niech nigdy nie ustanie od nas to uwierzenie w moc, potęgę Bożego nasienia. I że Bóg, który zawarł w tym nasieniu wszystko, ma moc też doprowadzić to, co zaczął, do pełnego wzrostu, do pełnego żniwa i do zwiezienia do spichlerzy Bożych tego nasienia Właściciela, które wyrosło z tego Jednego. Amen.

Jan 14:23