Jan 14:23

''Trwajmy przez wiarę w Tym który jest Życiem naszym w Jezusie Chrystusie''  zgr.13.01.2000r Marian

 Nie będziemy daleko odjeżdżać. Chciałbym, żebyśmy 11 rozdział Listów Hebrajczyków otworzyli. Chciałbym abyśmy omawiali to przed obliczem Właściciela, to co jest tak bliskie. Dla mnie zawsze jest to dziwne, jak ten nasz Bóg czyni te rzeczy, bo dziwi mnie to, że mogę cierpieć cały dzień, później jest zgromadzenie, coś mi mija, później coś wraca. Nie rozumiem, jak Bóg

 czyni to ze mną, że tak sobie dzisiaj myślałem, jak była ta grypa wszystkie domy połamała prócz mnie, bo mnie łamało co innego. Grypa to myślę, że nie wiedziała zupełnie, ale Bóg wiedział, że po prostu ona już byłaby zbyt dużym doświadczeniem. W rezultacie możemy zobaczyć, że Bóg się troszczy o każdą sprawę i to jest w nas cudowne. O każdą sprawę, w swój sposób. My tego nie rozumiemy. Bóg zgromadził swoich wybranych w swój sposób. I dla nas to jest zawsze takie dokładnie przeżycie, bo kiedy nas zgromadził, to nas zgromadził dla cierpienia. Dla nas jest to dziwne doświadczenie, bo w rezultacie wielką radość też dał w serca nasze. Dał szczęście, że do Niego należy. My gotowi byliśmy wszystkim mówić o naszym Jezusie. A zarazem mnóstwo cierpień na nas spadło z powodu tego, że uwierzyliśmy w Jezusa Chrystusa. I mogliśmy być z początku zdziwieni, ja byłem zdziwiony, że ludzie, przecież On jest naprawdę! i On jest wspaniały.! Jak może ktoś nie chce Ci słuchać, wyzywać, czy nie wiem co robić z tego powodu. Ale jednak jest to prawidłowością Bożego działania. I my musimy w naszym wnętrzu rozpoznać to, że jako dzieci Boże jesteśmy wystawieni na to samo doświadczenie, na które był wystawiony Jezus Chrystus, Syn Boży pierworodny. Musimy raz na zawsze zostawić wszelkie mrzonki, co na temat tego, że nam się będzie tutaj wiodło w taki sposób, jakie to ciało sobie widziało, kiedy wchodziło na tą drogę. Bóg pociągnął nas w cudowny sposób. Pociągnął nas w taki sposób, że zakochaliśmy się w Nim. I kiedy przyszły na nas doświadczenia, względem ciała, gotowi byliśmy wszystko przyjąć. Bo szczęściem naszym stał się Chrystus. I to jest najpiękniejsze doświadczenie, bo Bóg przez to pokazuje, że On jest naszym Ojcem. Że tylko Jego dzieci są gotowe przejść przez wszystkie doświadczenia i próby. Przez ogień i wodę On przeprowadza swój lot. I nic mu się nie stanie. My byśmy powiedzieli, że najlepiej gdyby przeprowadził przez bogate krainy, gdzie wszystko za darmo spada, gdzie nie trzeba się troszczyć o dzień jutrzejszy, gdzie pieniądze to ludzie co dzień donoszą na następny dzień, gdzie i tak gdzie, a tu jest zupełnie inaczej. Ktoś nie ma gdzie mieszkać, ktoś nie ma co zjeść, ktoś nie ma się w co ubrać, ktoś inny ma problem ze zdrowiem, same jakby doświadczenia w tym ludzie. Ale zobaczcie, kto naprawdę zrozumie drugiego człowieka? Kto naprawdę zrozumie drugiego człowieka. Jak kogoś boli głowa i nie boli głowa, to my się zrozumiemy. Ale trzeci, choćby go, mówię, myślę o samym, że choćby go wczoraj głowa bolała, on tego nie zrozumie. Dla niego dzisiaj, jego nie boli. Po prostu nie ma tego ucisku na głowę i on się cieszy i no tak, no ja rozumiem cię, ale gdyby go bolała, to mógłby już razem z tym przeżywać to doświadczenie. I my, kiedy jesteśmy doświadczeni, wtedy naprawdę przeżywamy. Te doświadczenia mają nas zbliżyć. Nie oddalić, zbliżyć. I właśnie tu doświadczamy, jak musimy stoczyć bitwę i ją wygrać. Bo diabeł właśnie chce użyć Bożego dobra przeciwko nam. Przez oszustwo, przez kłamstwo. Za każdym razem, kiedy masz doświadczenie, to pamiętaj, z chwilą, kiedy Duch Święty przychodzi do ciebie i mówi, ty zrób z tym coś, zaraz odbierasz inne przesłanie. A dlaczego ty? I teraz musisz wygrać bitwę, bo Duch Święty przyszedł i powiedział, zrób to. To jest dla nas ważne, żebyśmy byli tymi, którzy są bohaterami wiary, którzy są gotowi uczynić dobro, to o co się modliłem też. Dobra zostaliśmy przeznaczeni w Chrystusie Jezusie, ale musimy wygrać bitwę przeznaczenia. Przeznaczeni to nie znaczy, że my musimy to zrobić. Możemy dać się oszukać i zwieść i tego nie zrobić dobra, do którego zostaliśmy przeznaczeni. Możemy się zatrzymać, zblokować. Możemy uznać się, że to przecież nie my jesteśmy najbardziej winnymi i tak dalej. Możemy to zrobić. Bo tu jest człowiek, który otrzymał prawo pójścia za Jezusem Chrystusem. I musimy każdego dnia doznać tej bitwy i wybrać ją. I zobaczmy, jak czytamy ten 11 rozdział:

„A wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy. przeświadczeniem o tym, czego nie widzimy. Wszak jej zawdzięczają przodkowie chlubne świadectwo.”

 Jakie to jest świadectwo? Czy oni złem za zło płacili? I przy okazji coś komuś dobrego zrobili? Czy takie to chlubne świadectwo było? My zobaczmy, że codziennie Bóg chce, żebyśmy my także wydawali chlubne świadectwo, ale to jest zawsze w bitwie i walce. Tak jak otworzymy Stary Testament i czytamy o tych mężach, niewiastach Bożych, wszyscy oni przeżywali doświadczenia. Lecz oni wszyscy zakochani byli w Bogu i kochali ludzi, wśród których przebywali. I to jest prawdziwe, że oni zawsze się łączyli z tymi, wśród których byli. Kiedy się modlili, to chociażby ich życie było piękne, jednak zawsze mówili, Boże, przebacz nam. Oni się nie odłączali od ludu, w którym umieścił ich Bóg. I to jest dla nas olbrzymie doświadczenie, bo Bóg nas umieścił w Kościele. I oczekuję od nas, że będziemy jedni od drugich się troszczyć. Że nie będziemy narzekać na miejsce, w którym Bóg nas umieścił, ale będziemy troszczyć się jedni od drugi w tym Kościele. Że będziemy się cieszyć i będziemy wielbić Boga i będziemy się nawzajem o siebie modlić do Boga. Że będziemy szukać Bożych rozwiązań. W Boży sposób. Mówię w Boży sposób. A więc musimy, znając naszego Właściciela, zawsze zrobić to, jak Go znamy. Zbawca był konsekwentny, konkretny w każdej sytuacji, stanowczy, zdecydowany. Ktoś mógłby nazwać to tak czy inaczej, ale zawsze to było zgodne z wolą Boga. Świadectwo zawdzięczamy wierząc w Niego ,też żywe świadectwo dla Jego chwały, pomóżmy sobie nawzajem jako dzieci Boże i miejmy dla siebie nawzajem wyciągniętą dłoń w każdym doświadczeniu. Czy jesteśmy gotowi pracować jedni dla drugich? Czy myślimy jedni o drugich? Jeśli myślimy tylko o sobie, to nie ma w nas pokory i uniżenia. Jeśli tylko uważamy na siebie, to nie ma w nas tego, czego Bóg chce mieć w swoim dziecku. Zobaczcie, że to byli pokorni ludzie. Ci, którzy przebywali z Bogiem, byli pokorni. Bóg zgromadził sobie wszystkich pokornych z tej ziemi. A kiedy kierował słowa ostrzeżenia, powiedział, wy pokorni, szukajcie Bożego oblicza, abyście się uratowali. Szukajcie Bożego oblicza. Nie polegajcie tylko na tym, że jesteście pokorni, ale szukajcie Bożego oblicza, bo i sama pokora nie może człowieka uratować. Ratuje Bóg. Ale On chce nas mieć pokornych, uniżonych, gotowych zwyciężyć. Teraz dołączyliśmy, tak jak wspomniałem ostatnio, do tego tłumu świętych, dla których białe szaty są oznaką czystości, chwalebności. Do tłumu świętych, które stanie kiedyś przed obliczem Ojca i razem będziemy go uwielbiać. Zostaliśmy włączeni do takiego miejsca, w którym dobro zwyciężać ma zło. Musimy wygrać bitwę. Jest to bardzo ważny dla nas. Chlubne świadectwo to jest wtedy wydawane, kiedy jesteśmy w bitwie, prawda? Nie wtedy, kiedy jest fajnie i dobrze. Wtedy, kiedy jesteśmy w bitwie. Wtedy dopiero jest chlubne świadectwo wydawane. Wtedy kiedy wróg cię atakuje i oskarża lub, nie wiem, pochwala, cokolwiek, a ty zrobisz to, co dziecko Boże winno zrobić. Wtedy wydajesz chlubne świadectwo. Wtedy twoja wiara jest zwyciężającą wiarą. Kiedy jednak ulegniesz, pamiętaj, krew Chrystusa została przelana nie po to, żeby zlekceważyć sobie, ale by powstać ponownie i wygrać tę bitwę. Wygrać ją. Dlatego też dziękujemy Bogu, że my tu jesteśmy jako dzieci Jego wierzące w Właściciela Jezusa Chrystusa. I to jest dla nas wielki zaszczyt, że możemy o Nim mówić, że możemy się Nim cieszyć, że możemy wzywać Jego imienia, że w Nim jest nasza cała nadzieja. To jest cudowne dla nas, że idziemy ku Niemu, że to dobre sumienie, sprawiedliwość, wiara, że my jesteśmy Jego, że do Niego przychodzimy z każdą prośbą, w Jego imieniu mamy pełne, pełną ufność i pełną odpowiedź od Boga. Dni przebiegają i to jest dla nas takie wspaniałe, że każdy dzień dla nas jest dniem przebywania z Bogiem, kosztowanie jaki jest On dobry. Przychodzą wspaniałe myśli, przychodzą też i doświadczenia, w których musisz odrzucić myśli. Przychodzą wspaniałe słowa i przychodzą słowa, które musisz odrzucić. Przychodzą wspaniali ludzie i przychodzą ludzie, których musisz odrzucić. Bóg patrzy z góry i dla Niego cenne jest to, kiedy my to zrobimy z wiarą w to, co On do nas powiedział, z wiarą Jezusa. Idziemy dalej. I podążamy w tym orszaku i wiemy, że chcemy iść i patrzeć na Właściciela, naśladować Jego. Musimy wygrać każdą bitwę. Musimy pamiętać o tym, kim my tu na ziemi jesteśmy. To musi być w nas mocno, w pamięci, w sercu. Bóg mówi do Mojżesza- wbij im to w głowę, wbij Jozuemu w głowę, żeby nie bał się. Żeby bał się tylko Mnie. Nie bał się nikogo. Wbij mu to w głowę. I my sobie tu nawzajem i na zgromadzeniach też wbijamy w głowę pewne wiadomości, które mają nam posłużyć w bitwie. My jesteśmy na polu bitwy i możemy cały czas i powtarzamy o tym. To nie jest zabawa. Tu się prawdziwa walka toczy. Już nieraz zobaczyłem, że najbardziej jesteśmy przysposobieni wtedy, kiedy w czasie bitwy idziemy ramię w ramię. Nie w czasie pokoju. W czasie bitwy, kiedy możemy stać ramię przy ramieniu i iść dalej. Dlatego też im więcej doświadczeń, tym większa wytrwałość w bitwie. Im więcej przeciwności, tym większe zdecydowanie, aby wytrwać do końca. Tu się dopiero okazuje to, na ile jesteśmy już przygotowani, na ile jako żołnierze pańscy jesteśmy tymi, którzy podążają na pierwsze linię. Nie dziwne, kiedy młody żołnierz opuszcza głowę, czy chyli się, kiedy kule świstają. Boi się. Boi się tego czy tamtego. Stary już wie, że nic mu się stać nie może. Nic nie zaszkodzi. Kiedyś Bóg mi dał taki sen, taki właściwie dziwny, jeszcze nie pamiętam, czy wtedy w świecie byłem, czy już jako chrześcijanin, że ktoś strzelał do mnie z karabinu maszynowego. I kula za kulą uderzały we mnie, ale żadna nie mogła mi przebić. Wszystkie się zatrzymywały tu. Nic nie mogło przeniknąć do wnętrza. Dzieci Boże mają życie wieczne. Nic nie może się im stać. Nic. Włosy nasze są policzone w naszych głowach. Nic nam się nie może stać. Dlatego też cenimy sobie to, co mamy u Boga w Chrystusie Jezusie. Wieczne życie. Cudowny jest, to możemy mówić o tym i mamy prawo o tym mówić. Jako dzieci Jego, to jest nasza własność, nasze dziedzictwo. Mamy prawo i to jest naszą radością mówić o Nowym Jeruzalem, które z góry zdobi. O mieście wspaniałości. O mieście, w którym sam Bóg będzie zasiadał ze swymi dzieci. I Baranek Boży, Jezus Chrystus. To jest wspaniałe, że my możemy dzisiaj kosztować z tego, czego jeszcze nie widzimy, czego oko nie widziało, ucho nie słyszało. My już dzisiaj z tego kosztujemy. To jest szczęście nasze. O tym mówimy. Wszystkie głoszone słowo jest tylko w jednym celu. Uwielbić Jego i cieszyć się tym, co dostaliśmy w Jezusie. To jest nasza radość, nasz skarb, który nigdy nie zniszczeje i nikt go nam nigdy nie ukradnie. To jest nasze najwyższe szczęście, nasze wywyższenie, że wszystko się rozejdzie z tego świata. Ale nie Oblubienica i Oblubieniec. Na tej ziemi wszystko ma swój kres, ale miłość idzie do wieczności. Nasza miłość do Jezusa idzie do wieczności. I dzisiaj możemy doznawać tego, że szczęściem naszym jest niebo. Tam patrzymy tego, co w górze szukamy, przeżywamy doświadczenia tu na ziemi, bo nasze te zewnętrzne rzeczy są takie ostre, takie pragnące czegoś i Bóg trzyma nas dla swojej chwały. Dlatego też święci, które doznawali różnych doświadczeń, wiele bólu, wiele smutku. Jak czytam Jeremiasza czy czytam innych proroków, oni wszyscy w pewnych momentach doświadczenia wołali do Boga i nie mogli zrozumieć tego, co się dzieje. Czy możesz zrozumieć to, dlaczego Ezechiel musiał leżeć tyle dni na jednym boku, a później drugie tyle na następnym boku? Nie tyle samo, mniej. Dlaczego musiał? Dlaczego Bóg na swoim proroku pokazywał to, co się działo z jego ludem? Dlaczego musiał jeść to, czego nigdy nie chciał jeść? Dlaczego musiał chodzić w ten sposób po mieście? Dlaczego musiał wybijać dziurę w murze? Dlaczego zmarła mu żona, którą bardzo miłował? Bóg na swoim ludzie chce pokazać, jak bardzo miłuje. I teraz każdy z nas ma najwyższy przywilej należeć do Boga, aby On na tobie i na mnie pokazał, jak On nas miłuje. I to jest właśnie słowo Ewangelii, które mówi, że Duch Święty rozlewa miłość Bożą w sercach naszych. To jest to, co Bóg chce uczynić w nas, a my mamy być wypoczęci w tej miłości. Nie tyle dyskutujący z Nim, dlaczego tak czynisz, ale chcący przyjąć to, co On czyni. Bo to nie jest łatwe przyjąć to co On czyni-”A więc wiara jest pewnością tego, czego się spodziewamy”.

Jeżeli miałbym się spytać kogokolwiek z was, dzieci Boże, czego się spodziewamy po Ojcu, każdy powie miłości, łaski, przebaczenie. A modlimy się. I tak dzisiaj Duch Święty tak dotarł do mnie mówiłem „Ojcze nasz” czy na pewno jesteś tak zdecydowany, jak się modlisz? „I przebacz mi moje winy jak ja przebaczam moim winowajcom”.

I Duch Święty tak dotarł do mnie i mówi, czy jesteś na pewno zdecydowany w tym, co mówisz do Ojca? Czy chcesz tego? Czy naprawdę tego chcesz? Czy chcesz by się Jego imię święciło? Czy chcesz by Jego wola była w twoim życiu, jako w niebie, tak i na ziemi? Czy tego naprawdę chcesz? Duch Święty mówi, jeżeli chcesz, wspaniale! Ale twoje życie musi wyrazić to, że to chcesz jako dziecko Jego, że tego naprawdę pragniesz, że Jezus nie nauczył modlitwy stereotypów, nauczył modlitwę życia. Przez tą modlitwę dzieci Boże, wszystkie dzieci Boże wyrażają swoje serce do Ojca, swoje pragnienia, swoje potrzeby. Bo tylko dzieci Boże mogą naprawdę do Ojca powiedzieć, przebacz nam, jaki my przebaczamy naszym winowajcom. Każdy, który by się tak modlił tą modlitwą, nie jako dziecko, zginie z powodu tej modlitwy. Będzie to obłudna modlitwa i fałszywa i z powodu tej modlitwy zginie. Bo Bóg jest ogniem trawiący. I nie można sobie przychodzić tak lekko do Boga. Dzieci Boże mogą przychodzić do Boga. Chcę tego Boże. Moje serce pragnie tego. Lecz każdy dzień wypróbowuje modlitwę naszą. Każdy dzień stawia nas wobec słów modlitwy i wykazuje nam nasze potrzeby także. Jakże dobrze, gdy jest tak. Cały dzień,czyniłeś to, o co prosiłeś. I imię Boga Twego zostało uświęcone w Tobie. Święte. Okazało się świętym na Tobie samym, że Ty dla Niego gotowy byłeś poświęcić swoją dumę, pychę, swoje różne, powiedzmy, prawidłowości, żeby Jego imię było święte w Tobie. Żeby okazała się Jego świętość na Tobie, Jego oddzielenie Ciebie i mnie od rzeczy tego świata. Bóg mówi, gdy będziesz szczery wobec Mnie, proś o wszystko, dam Ci. Co byś chciał? Proś, dam Ci. Całe narody dam za Ciebie. I tu możemy zobaczyć, ile mamy wspaniałych próśb do Boga. Ile potrzeb wspaniałych.

Ojcowie, matki, dzieci, bracia i siostry. Ile potrzeb. Jakże ważne, aby nasze życie było wypełnieniem tej zależności. Święć się imię Twoje. Bądź święte we mnie. Jestem dla Twojej dyspozycji.

Jestem  Twoim synem, Twoją córką. Dla Ciebie tutaj jestem. Już nie dla siebie. Zobaczcie, jaką bitwę musimy wygrać z diabłem, dzieci Boże, żeby nam umysł nie zamącił i żebyśmy nie myśleli tylko o sobie, i żebyśmy tylko nie myśleli co mi doskwiera, co mi teraz to czy tamto, ale byśmy myśleli o naszym Ojcu w niebie, tak jak się modliliśmy. Bądź wola Twoja. Takie zdecydowanie mieć wewnątrz siebie, taką pewność, że co powiem, to jest to przed obliczem Ojca, co bym nie powiedział, jest przed obliczem Ojca.

To jest bojaźń, prawda? A to jest szacunek też. I chwała Bogu, że Dzieci Boże są uczone w bojaźni i szacunku. Miłości, radości. I to są złączenia wspaniałe, że my się boimy, a zarazem tak jesteśmy szczęśliwi z Bogiem. Boimy Go się, a zarazem jesteśmy szczęśliwi. Ale jednak, gdy coś robimy nieprawidłowo, wiemy, że musimy coś z tym zrobić. Niech będzie uwielbione Jego imię. A więc wierzę zawdzięczają chlubne świadectwa .

Niech nasze świadectwo będzie wyrazem tego, że należymy do tego jednego tłumu, tłumu świętych. Że należymy do tych wybranych, Boże, którzy zostali wybrani spośród ludzi tego świata, aby imię Boże mogło w nas być święte. Chwała Bogu za to. To wielka bitwa, jest umiłowani.

 Tam, gdzie dałeś się podejść wrogowi, możesz odzyskać teren. Możesz, tylko bądź szczery wobec Boga i korzystaj z tego, bo On swoje dzieci nie porzuca. Jezus swoich uczniów nie wypuszcza na marne. On troszczy się i tak jak powiedział w Ewangelii Mateusza jest pisane, idźcie i czyńcie uczniami wszystkie narody, chrzcząc je w imię Ojca, Syna i Ducha Świętego zwiastując im i ucząc ich, a Ja będę z wami aż do skończenia tego świata, z wszystkimi uczniami, Jezus mówi, będzie aż do skończenia świata. Niech będzie uwielbiony Jego imię. Nie wiem, na ile to widzicie. Widzicie to, bo macie te same doświadczenia. Musimy to wygrać. Okazać się mu się, jak bardzo kochamy Ojca. Okazać się mu się w nas, jak bardzo kochamy Jezusa Chrystusa. Niech Duch Święty dodaje nam sił w tych doświadczeniach, a my bądźmy zwycięzcami każdego dnia. Bo chcę w triumfie wprowadzać swoich synów i córki do Królestwa, do wieczności. W triumfie zwycięstwa, tak jak odniósł triumf swoim Synu nad mocami ciemności, chce je odnosić w nas. Niech będzie uwielbiony Jego imię. To jest godne, cudowne, że On chce to uczynić we mnie i w tobie. Diabeł ci podsuwa te różne rzeczy. Ten świat, to wszystko, ta walka, te zmagania o różne rzeczy. I straszy cię. Lecz Ojciec w niebie przez Syna swego Umiłowanego powiedział” Czyż nie dość wam blasku? Szukajcie Królestwa Bożego i Jego Sprawiedliwości, a wszystko inne będzie wam przydane. To jest wiara w Niego. Później możemy ocenić to cud za cudem, że jeszcze funkcjonujemy, że jeszcze jesteśmy. Ale On stoi za swoim słowem. Mógłbym czytać o tych mężach tutaj napisanych, ale ta lista się nie kończy tutaj. Ten, który pisał nawet mówi, że musiałby jeszcze, bo zabrakłoby mi przecież czasu. Tylu tych już mężów i niewiast Bożych było na tej ziemi, o których by trzeba było napisać, że oni przeszli. Przez wiarę, przez wszystkie doświadczenia i próby. I ich widok był widokiem chwały. Zachęcam was, dzieci Boże, trwajmy. w tym życiu, który należy do niego. Jako ci, którzy znamy Właściciela, jesteśmy przez Niego też poznani. Trwajmy. Zobaczmy, jak jest napisane o Mojżeszu akurat użyte jest tu to słowo:

Hebr. 11, 24-27: "Przez wiarę Mojżesz, kiedy dorósł, nie zgodził się, by go zwano synem córki faraona, i wolał raczej znosić uciski wespół z ludem Bożym, aniżeli zażywać przemijającej rozkoszy grzechu, uznawszy hańbę Chrystusową za większe bogactwo niż skarby Egiptu; skierował bowiem oczy na zapłatę. Przez wiarę opuścił Egipt, nie uląkłszy się gniewu królewskiego; trzymał się bowiem Tego, który jest niewidzialny, jak gdyby go widział."

 Trzymał się tego, który jest niewidzialny. Śpiewaliśmy, za rękę weź mnie Właścicielu i prowadź sam. Powiedzieliśmy, weź mnie i prowadź mnie sam. Ale Właściciel chce nas prowadzić i poprzez doświadczenia i próby. On chce nas prowadzić przez te sytuacje, kiedy wydarza się coś nie po naszej myśli. Abyśmy przy Nim nauczyli się pokornie dziękować Mu za to, jak On nas prowadzi. Raduj się i okaż w całym sobą, że patrzysz na Tego, który jest niewidzialny i trzymasz się Go mocno. Jesteś pewnym tego wszystkiego, co On do Ciebie powiedział. Okazuj to w zgromadzeniu. Pewność wiary w Jezusa. Masz do tego zupełnie prawo. Nie masz prawa okazywać niewiary. Niech nie będzie między Wami żadnego niewierzącego serca. Do tego nie masz prawa w zgromadzeniu, ale okazywać wiarę masz prawo. A więc okazuj ją, jak wierzysz w swego umiłowanego Zbawiciela. Okazuj, jak jesteś gotów postępować zgodnie z wiarą, którą masz od Niego teraz. Chcesz wzrastać, chcesz więcej dla Jego chwały. I niech zawsze będzie przez to też uwielbione imię Właściciela Naszego Jezusa Chrystusa, który jest sprawcą i dokończycielem tej wiary, którą mamy. Niech to będzie zawsze można zobaczyć, czy to jest wiara, czy niewiara. Wiara ma uczynki z Chrystusa wzięte. Niewiara bierze je z ciała. Łatwo zobaczyć jest, czy to jest wiara, czy nie wiara. Po owocach poznacie tych, którzy wierzą. Owoc Ducha Świętego spoczywa na bieżąco, bo oni mają to z powodu wiary. Niech Właściciel będzie przez to uwielbiony. Niech każdy z nas będzie zaszczycony tym, że Bóg nas sobie wybrał. Musi to być w nas, każdego dnia. Bądźcie zwycięzcami. Nasz Właściciel zwyciężył, Jezus Chrystus zwyciężył. Przyjdzie dzień Jego powrotu. Wspaniały, cudowny dzień. I On się troszczy o nas. Chwała Bogu za to.

 Amen.