Jan 14:23

Słowo z dnia 21.10.2026, br. Marian

Na oczach ojców

 

Chwała Bogu.

 Księga Jeremiasza, 38 rozdział, od 14 wiersza.

 

"A król Sedekiasz kazał sprowadzić do siebie proroka Jeremiasza, do trzeciego wejścia domu Jestem i rzekł król do Jeremiasza: Chcę cię o coś zapytać, nic nie ukrywaj przede mną. I rzekł Jeremiasz do Sedekiasza: Jeżeli ci powiem, na pewno każesz mnie zabić, a gdy będę ci radził, nie posłuchasz mnie. I przysiągł król Sedeikasz Jeremiaszowi, potajemnie mówiąc: Jako żyje JESTEM, który dał nam to życie, życie nie zabiję i że nie wydam cię w ręce tych ludzi, którzy czyhają na twoje życie. Na to, rzekł Jeremiasz do Sedekiasza: Tak, mówi, jestem, Bóg zastępów, Bóg Izraela: Jeżeli wyjdziesz i poddasz się dowódcom króla babilońskiego, pozostaniesz przy życiu i miasto to nie będzie spalone ogniem i pozostaniesz przy życiu wraz z twoim domem. Jeżeli zaś nie wyjdziesz, nie poddasz się dowódcom króla babilońskiego, miasto to będzie wydane w ręce Chaldejczyków i oni je spalą, a ty nie ujdziesz ich ręki. I rzekł król Sedekiasz do Jeremiasza: Boję się Judejczyków, którzy już przeszli do Chaldejczyków, by mnie nie wydano w ich ręce, a oni zaś targnęliby się na mnie. Na to rzekł Jeremiasz: Nie wydadzą, zechciej usłuchać głosu JESTEM w tym, co mówię do ciebie, aby ci się dobrze powiodło i twoje życie zostało zachowane. Wszakże jeżeli wzbraniasz się wyjść, takie jest słowo, które mi objawił JESTEM: Oto wszystkie kobiety, które pozostaną w pałacu króla judzkiego, będą wyprowadzone do dowódców króla babilońskiego i będą mówić: Twoi przyjaciele oszukali cię i przemogli, a gdy twoje nogi ugrzęzły w bagnie, cofnęli się. I wszystkie twoje kobiety i twoich synów wyprowadzą do Chaldejczyków, a ty nie ujdziesz ich ręki, lecz zostaniesz pochwycony ręką króla babilońskiego, a miasto to będzie spalone. I rzekł Sedekiasz do Jeremiasza, niechaj nikt nie dowie się o tej rozmowie, inaczej umrzesz".

 

Oto prorok powiedział Sedekiaszowi, co go spotka, jeżeli posłucha i co go spotka, jeżeli nie posłucha. Jednakże obawy, lęki, zastanawiania się, różne rzeczy, które działy się w tym myśleniu Sedekiasza, powodowały, że jednakże nie posłuchał się Jeremiasza, nie posłuchał się prawdy Bożej. A więc wszedł w ten drugi wariant, który mu został przedstawiony, opuszczając ten pierwszy, otrzymał ten drugi.

Druga Księga Królewska, 25 rozdział. Nie będę czytał już jak zdobyto w Jeruzalem, jak stało się to, co objawił Bóg. Od szóstego wiersza.

 

"Pojmali tedy króla i zaprowadzili go do króla babilońskiego, do Rybli i tam go osądzili. Synów Sedekiasza na jego oczach zabito, jego samego kazał oślepić, okuć w kajdany i zaprowadził do Babilonu. W piątym miesiącu, siódmego dnia tegoż miesiąca, był to dziewiętnasty rok panowania króla Nebukadnesara, króla Babilońskiego, przybył Nebuzadaran, dowódca gwardii przybocznej i dworzani króla babilońskiego  do Jeruzalemu i spalił świątynię JESTEM, dom królewski i wszystkie domy w Jeruzalemie, wszystkie duże domy spalił ogniem. Wszystkie zaś mury otaczające Jeruzalem zburzyło całe wojsko chaldejskie, które było przy dowódcy gwardii przybocznej".

 

 A więc spustoszenie. Zobaczcie, co musiał przeżywać ten ojciec Sedekiasz, kiedy widział, jak jego synowie są zabijani na jego oczach. Tężyzna jego całego wysiłku, jego męskości została w jednej chwili wycięta i doprowadzona do niczego. Tak jak martwe nic nie może zrobić, tak ci synowie już nic nie byli w stanie zrobić. A wystarczyło tylko posłuchać się Boga. Posłuchać się Boga wystarczyło. Tak, kiedy docierało to do mnie, pomyślałem sobie o różnych pogromach, które działy się, gdzie ludzie z jakiegoś narodu napadali na ludzi z drugiego narodu I zabijali wszystkich, całe wioski były wybijane.

 

Myślałem sobie o tych ojcach, którzy patrzyli oczami i widzieli, jak to wszystko ginie na ich oczach. Ta siła, tężyzna tych całych rodzin, którzy mogli wykonywać prace, utrzymywać te domy. Widzieli jak na ich oczach to wszystko jest mordowane, zabijane, wyżynane. I tak sobie myślałem, co czuli ci ojcowie w tym momencie. Co czuli też ci, którzy byli dziećmi, żonami, kiedy widzieli, że ich ojcowie, mężowie nie są w stanie ich obronić przed tym, co się teraz dzieje. Tragedia. My nie znamy tych myśli. Ale zdajemy sobie sprawę, co może czuć człowiek, który widzi, że nic nie może pomóc w danej sprawie. Jest bezradnym, nie może nic już pomóc w tym momencie, chociaż ma fizyczną siłę, nic nie może pomóc. Ile takich tragedii już było na tej ziemi.

 

Widzimy te całe wielkie, potężne państwa, które napadały na różne inne, burzyły miasta, wybijali ludzi. Po drugiej stronie też byli jacyś ojcowie, jacyś mężczyźni, którzy bronili, ale tamci byli silniejsi, ci się w końcu poddawali, mordowano, zabijano. A później kolejni, tamci spotykali silniejszych od siebie I znowu zabijano i mordowano. Tak po pomyśleć sobie, gdy przeanalizować całą tę historię myślenia tych mężczyzn, kiedy oglądali to wszystko i ten Sedekiasz, który widział to wszystko, jakąś tragedię sobie na ziemi ta siła męska zgotowała. Ile krzywdy zrobiono sobie nawzajem, bo przecież po jednej i po drugiej stronie byli mężczyźni, ojcowie, mężowie. Krzywdząc się nawzajem, niszcząc, powodowali  jakieś porażenie. Ostatni obraz, jaki zapamiętuje Sedekiasz, to widzi swoich synów zabijanych. Nieposłuszeństwo. Nieposłuszeństwo, Sedekiasz też był przeciwko Jeremiaszowi.

 

Nie ma nic gorszego, jak widzieć, że to, co powinno dać ochronę, spowodowało pogrom. To ten ojciec zdecydował, Sedekiasz, to nie jego synowie decydowali w tym momencie. To on decydował, co zrobi i wybrał źle. Tak ważne jest co wybieramy, w jaki sposób decydujemy, co robimy. Co robimy wtedy, kiedy nie ma presji, nie ma ataku, chwili spokoju? Czy ci mężczyźni, ta siła tej ziemi, czy oni zdają sobie sprawę z duchowej siły, która przerasta tą fizyczną? Czy zdają sobie sprawę, że na tej ziemi toczy się o wiele większa bitwa niż tylko bitwa mięśni, że toczy się bitwa z diabłem. Ci, którzy wcześniej mogli nosić dwójkę, trójkę dzieci i cieszyć się swoją siłą, mija czas, podupadają. A więc siły fizyczne są i zanikają, ale siły duchowe nie. Tu na tej ziemi bardziej są potrzebne siły duchowe, to znaczy tężyzna, która powoduje, że w domach są ojcowie, mężczyźni, którzy mają duchowe siły, aby walczyć z tym, który przychodzi niszczyć, zabijać, mordować, zażynać, żeby dać odpór diabłu.

 

Wystarczyło tylko, żeby się posłuchał Boga! Wystarczyło, żeby wyszedł, poddał się tak, jak Bóg mówi, gdyż Bóg ustanowił karę za to, co się działo w Jerozolimie i Nebukadnesar miał tą karę wymierzyć. On się obawiał książąt. Co mu pomogli ci książęta, kiedy przyszło do rozliczenia?

Ile tego zła się wydarzyło, ile ci mężczyźni musieli oglądać? Może wcześniej jak te pogromy w tych wioskach były, może słyszeli wieści, które mówiły o czymś i zaniedbali te wieści i nie zrobili tego, co powinni zrobić. Nie zabezpieczyli, nie mieli duchowego rozeznania. Myśleli: a, to tylko może gadają w ten sposób. A potem co było? Jaka odpowiedzialność za każdą decyzję, bo ktoś poniesie konsekwencje.

 

Co więc robisz, kiedy jesteś w domu? Czy dbasz o swój stan duchowy, żeby mieć społeczność z Bogiem, żeby być jak prorok we własnym domu, mieć święte duchowe rozeznanie w tym, co Bóg chce czynić? Gdzie Bóg prowadzi, w jaki sposób Bóg chce, aby działał ten dom? Jozue miał duchowe rozeznanie i wiedział: ja i mój dom będziemy służyć Bogu i to nie były puste słowa. Ktoś może sobie pomyśleć: no, ja nie mam dzieci, nie mam żony. Ale jesteś mężczyzną. Co robisz mężczyzno, żebyś duchowo był sprawny,  żeby w zborze Bożych ludzi prawidłowo funkcjonować i mieć dobre, boże rozeznanie, dobrą społeczność z Bogiem, żeby przynosić tu błogosławieństwo, obfitość darów z Nieba, żeby te dzieci, które są , czy kobiety - siostry, żeby doznawały obfitości obdarzeń Bożych, żeby nie używać swojej męskiej siły do złej sprawy. Dawid mówi - w domu swoim będę chodził w niewinności serca, abyś mógł przychodzić do mnie.

 

Czy bardziej zajmujesz się finansami, pieniędzmi i tym, żeby dom miał co jeść, co pić, w co się ubrać? Czy bardziej o duchową wartość tego domu? A może właśnie przez niedbalstwo diabeł dostaje dostęp i morduje, zabija na twoich oczach  to, co jest cenne, co Bóg ci dał w darze, a ty nie możesz nic z tym zrobić. Przerasta to twoje siły. Chociaż masz siłę, jesteś mężczyzną, nie potrafisz zmienić swojego syna, nie potrafisz wpłynąć na jego sposób myślenia, na jego decyzje. Dlaczego Bóg ci nie daje dostępu do twoich dzieci, żeby one były kształtowane na obraz Chrystusa Jezusa, prowadzone do chwały? Bóg mówi, jeżeli będziesz do mnie należeć, dam ci dostęp. Jakaś to niesamowita siła, kiedy masz dostęp, możesz pomóc temu małemu człowieczkowi, który ma może 5, 10, 15 lat, 17, jeszcze niewiele rozumie życia, żeby mógł się nauczyć męskości, że kiedy dorośnie i sam stanie się ojcem, mężem, żeby umiał duchowo nieść, prowadzić ten dom dla chwały Tego, który dał możliwość, aby takie domy zaistniały, żeby to nie był kolejny ktoś, kto nie będzie umiał dbać o sprawy tak ważne, jak zabezpieczenie domu przed szałem diabła, który szaleje na tej ziemi i wie, że czasu ma niewiele.

 

Te wszystkie rozmowy, bycie, zgromadzenia. Ci młodzi ludzie, którzy słyszą tych mężczyzn, jaką oni wartość nabierają z tych potężnych, silnych mężczyzn, którzy mogą dźwignąć te dzieciaki i wziąć na ramiona i bawić się z nimi. Czy mogą od nich doznać chwały, prawdziwej chwały Chrystusa? Prawdziwej miłości od Boga, prawdziwej świętości, prawdziwej siły, która gdyby zagrożenie przyszło duchowe, są w stanie stanąć przeciwko. Nie siłą mięśni, ale siłą świętości, należenia do Boga. Wiecie, co będą mieli niedbali? Przeklęty każdy, który niedbale czyni dzieło Boże. Człowiek nawet nie myśli sobie, że skoro stał się mężczyzną, nie wybieraliśmy sobie tego, to już ponieśliśmy konsekwencje, bo na nas więcej spoczywa odpowiedzialności niż na kobietach. Już z urodzenia masz większą odpowiedzialność.

 

Szkoda, że Sedekiasz nie myślał, nie patrzył na Jeremiasza. A ile potwierdzeń było, że to jest Boży prorok. A skoro było tyle potwierdzeń i widział sam przecież, jak to się działo, powinien zaakceptować to, przyjąć.

Czy jest w myśleniu to, że od twoich pomysłów, od twojego działania może tak wiele zależeć. Czy wybierzesz dobrze czy źle? Kiedy myślałem sobie o tym, pomyślałem o Dawidzie - człowiek według serca Bożego. Jeden grzech, jeden grzech. Jeden grzech co się stało? Bóg wyraźnie powiedział mu, co się wydarzy w jego domu z tego powodu, co on zrobił. Jest ojcem, ponosi odpowiedzialność za cały dom, a cały dom bierze udział w tym, co ten ojciec czyni w tym momencie. I co się stało? Jeden syn hańbi jego córkę we własnym domu. Drugi wpada na pomysł, żeby zabić tego, bo to była jego siostra. Kolejny, zostaje zabity. Pierwszy umiera - ten syn z cudzołóstwa. Taki pogrom spadł na ten dom. Później, gdy Salomon stał się królem, ginie kolejny. Syn za synem padają. A kiedy Salomon jest już królem, dochodzi do starości, co się z nim dzieje? Pada kolejny. Padli wszyscy. Padali synowie, jeden po drugim. Jeden grzech, jedno  odstępstwo. Ale Dawid wołał do Boga, błagał Boga, szukał Boga i dostał od Boga przebaczenie, ale kara spadła.

 

Musiał oglądać to wszystko. Jednakże Dawid nie był jak Sedekiasz. Dawid był według serca Bożego i Dawid mimo tego, co zrobił, jednakże miłował Boga z całego serca i całym swoim życiem starał się o to, aby dla Boga był dom pośród Izraela. I zbierał to wszystko, aby były na to odpowiednie środki i to wszystko przekazał zanim, zakończył swój bieg. W Biblii jest wyraźnie napisane, czego ojcowie nie powinni czynić swoim dzieciom i co powinni czynić. To jest obowiązek.

 

Ale jest dobry przykład, Job. Był to mąż sprawiedliwy, nienaganny, posłuszny Bogu, szczerze troszczący się o swój dom. Kiedy tylko jego dzieci wspólnie się spotykały, by się radować, Job zawsze po zakończeniu składał ofiarę Bogu, a może jego dzieci gdzieś popełniły coś nie tak, aby dom był zawsze czysty. Dbał o dom, a mimo to, wszystko spadło na jego dom. Ani on nie rozumiał tego, ani jego żona, ani te dzieci, które zginęły przywalone murami domu. Wydawałoby się, że jest taki sam, gdzieś zrobił coś nie tak i wszystko to spadło. Zaczął tracić jednych po drugich, moglibyśmy o tym czytać. Stracił prawie wszystko, co posiadał. Zostało mu miejsce, gdzie mieszkał, gdzie był. Ale nie zgrzeszył Job i oddał Bogu chwałę. Powiedział, Bóg dał, Bóg wziął, niech Jego imię będzie uwielbione. Był to ojciec prawdziwy, który dbał o dom i wiedział, że do Boga należy to wszystko, to nie jest moja własność. Bóg dał, Bóg wziął, niech Imię Jego będzie uwielbione. Ale to jest jeszcze nie koniec. Job wpada w chorobę i to taką ciężką chorobę i znowu jest duchowo sprawny. Mówi, przyjmowaliśmy dobro, to przyjmiemy i zło, niech Bóg będzie uwielbiony. Przyjaciele jego odwrócili się od niego, stanęli przeciwko niemu, próbowali wmówić mu, bo oczywiste było, że przecież Bóg nie będzie karał sprawiedliwego, a więc kara za karę spada, musi być to bezbożnik. Popełniłeś grzech gdzieś, przyznaj się i może się jakoś sprawa inaczej potoczy. Ale on jest uparty i nie chce oddać swojej sprawiedliwości za nic.

 

Wie, co robił, nie jest to człowiek chaotyczny, który robi różne rzeczy. Człowiek stabilny wie, co robi. Zawsze dbał o czystość swojego domu. Zawsze dbał o to, by nikt nie odszedł, nie otrzymawszy dobra Bożego w tym domu. Wszystko było nastawione na to, by Bóg był zawsze uwielbiony. Dbał o sierotę, o wdowę, o tych, którzy mówią, nigdy nie było tak, żeby ktoś nie dostał pomocy. Gdy stracił wszystko, rozpoznał to, o czym mówił Dawid w psalmie dwudziestym trzecim. Choćbym szedł doliną cienia śmierci, zła się nie ulęknę, bo Ty jesteś ze mną. Job wszedł w taką dolinę cienia śmierci, był prawie martwy. Ale Ten, który prowadzi poza śmierć, On miał sprawę, o której Job jeszcze wtedy nie wiedział.

 

Bóg wiedział, że ten mąż Boży jest prawdziwie sprawiedliwy, wierny Bogu. Job przeszedł próbę i kiedy widzimy finał tej próby, to jest niesamowite, Bóg mu zwraca to wszystko, tyle samo synów, tyle samo córek, jeszcze więcej niż posiadał wcześniej. Wracają przyjaciele, wraca rodzina. Człowiek Boży wygrywa, przechodzi próbę. Możemy być pewni, że tych siedmiu synów i trzy  córki Joba będą w wieczności, On dbał o ich wieczność. Troszczył się o ich wieczność.

 

Kiedy Paweł pisze, że chociaż jeden rodzic, gdy jest prawdziwie wierzący, to te dzieci są uświęcane przez wiarę tego rodzica. Tak Job uświęcał cały swój dom, czyniąc go świętym dla Boga, oddzielonym dla Boga, dla Jego chwały. Nic złego tam się nie mogło wydarzyć, samo dobro. Job dbał o to, by Bóg był zawsze uczczony i aby zawsze było uwielbione Jego Imię. Kiedy Bóg mówi, że jest wierny tym, którzy wiernie do niego należą, to Job jest takim namacalnym dowodem tej wierności Boga. Całe doświadczenie, które przeżył, przeszedł, jeszcze bardziej, umocniło ten dom. Czytamy, że zwyciężamy diabła przez krew Chrystusa Jezusa.

 

Może myślisz o sobie, że ty sobie poradzisz. Ale kiedy Izraelici wychodzili z Egiptu, otrzymali paschę. Każdy dom miał mieć baranka i czternastego dnia ten baranek miał być zabity, a krew z tego Baranka miała być użyta do pomazania nadproża i boków, aby dom był oznaczony, że należy do Boga. A gdy będzie szedł niszczyciel, żeby ominął ten dom. Czy duchowo, jako ojciec, masz drzwi swego domu, pomazane krwią Baranka? Czy nie ma tam Baranka krwi? A twój dom jest po prostu otwarty na demony, na ciemność, na grzech, na zepsucie, na świat? Czy wiesz, że toczy się bitwa i niszczyciel grasuje po tej ziemi? Czy ty, bracie, który nie masz żony, nie masz dzieci, czy twój dom jest też pomazany krwią Baranka? Czy ty jesteś święty? Czy te dzieci, które są w zborze, mają świętego, wujka, brata? Czy ponosisz odpowiedzialność za to, co wnosisz między tych młodych ludzi i zdajesz sobie sprawę, że staniesz przed Bogiem i odpowiesz za wszelkie zło, jakie uczyniłeś w tym miejscu, jako mężczyzna, jako ten, na którym spoczywa odpowiedzialność, żeby strzec i pilnować. Tak jak Bóg powiedział do Adama, będziesz strzegł i pilnował tego ogrodu.

 

 Możesz przerzucić winę na żonę, że jest niekarna, zła, niedobra albo może nie wiem, co tam możesz sobie wymyślać. Ale Abigail była niesamowitą żoną dla Nabala. Potem, kiedy stała się żoną Dawida, widzimy, że jest tak samo pokorna I cicha. Nigdzie jej nie widać walczącej o cokolwiek, tak jak powiedziała, będzie umywać nogi sługom swego króla. To nie siłą się zmienia ludzi, ale prawdą.

 

Jezus powiedział, nie siła cię wyzwoli, lecz prawda cię wyswobodzi. Jeżeli będziemy żyli w prawdzie I będziemy czynić to, mamy wielką odpowiedzialność za te wszystkie dzieci, które są w zborze, co one mają, czego się nauczą w domach swoich, jak wychowują ich ojcowie. Na co ich wychowują, co będą niosły, jak będą reagować. Wszystkie te domy, gdzie ojcowie należą do Boga, one są wystawione na cierpienia, na doświadczenia, bo będąc otwarte, przyjmują różne rzeczy, różne charaktery, różne postawy. Te dzieci oglądają różne wydarzenia. Widzą to całe zło dorosłych ludzi, bo pełno zła jest między wierzącymi ludźmi. Pełno agresji, złośliwości. Ale jedno może być pewne, jeśli ojciec stoi w Chrystusie, to ten dom przejdzie przez wszystko, bo to on jest tym, o którym ojciec w niebie myśli, aby na ziemi było to, co Ojcu w Niebie się podoba.

 

Mamy różne przykłady, mógłbym  wyciągać z Biblii różne przykłady, ale czy doznajesz, co to znaczy pogrom? Czy nie widzisz, jak się dzieje pogrom na naszych oczach? Nie widzisz, jak padają dorośli, dzieci padają? Ile zła, ile złych nastawień diabłu udaje się nasiać do głowy, do myślenia, do działania? A ty nie masz siły, żeby cokolwiek z tym zrobić. Nawet nie masz społeczności z Bogiem w Niebie, bo grzech oddziela ciebie od Boga. Kochasz i zostaje ci tylko twoja męska siła, nic więcej. A to ma też i świat, czasami jeszcze lepiej wyćwiczony. Ta męska siła nic tu nie zrobi.

 

Jezus nie był siłaczem jako mężczyzna, ale duchowo był nie do pokonania. Mamy, przynajmniej ja, mam świadomość odpowiedzialności i tego, że ci, którzy tu się wychowują jako mężczyźni, powinni też mieć odpowiedzialność za to, co robią i zdawać sobie sprawę, że kiedyś staną jako mężczyźni przed Bogiem i zdadzą sprawę za swoją męskość, za to, że są bezpośrednim obrazem Boga. Czy są czyści, czy są święci? Wiemy, że duch oskarżyciela szaleje i pustoszy wielu mężczyzn, którzy stają się bardziej krytykanccy niż prawdziwie ratujący, którzy samych siebie nie potrafią wyratować, a myślą o ratowaniu innych. A wystarczy tylko oczyścić swój ołtarz, usunąć swoją zgorzel z tego ołtarza. Tak jak zrobiono w Izraelu i potem przyszedł Bóg i okazało się, że obfitość znowu spłynęła, a czasy, które pożarł konik polny, odwrócone zostały i Bóg otworzył im skarb z nieba, aby obdarzenie było, aby dzieci się radowały, aby starcy odpoczywali, ciesząc się z tych męskich potomków, którzy otaczają ich swoją troską.

Miłości chce, mówi Bóg, nie ofiary. Nie domów, które są sztywno ustawione wobec chwały Bożej, które myślą tylko o sobie, ale domów, które oddane są Bogu do Jego chwały.

 

Pomyśl, jak ważną rzecz masz, jakie ważne zadanie spoczywa na tobie. Czy zrobisz to? Czy złożysz siebie na ofiarę Bogu, żeby Bóg mógł przez ciebie działać? Czy twój dom będzie pomazany krwią, ofiary Baranka Bożego? Czy tam będzie prawda, miłość, budowanie i z tego domu będą wychodzić kolejni słudzy, którzy będą służyć sprawie Bożej. Czy wyjdą buntownicy? Ludzie, którzy myślą tylko o własnym zadowoleniu?

 

 Zdaję sobie sprawę, z czego Bóg cię wyrwał. Ja sobie zdaję sprawę, z czego Bóg mnie wyrwał. Nie po to, żeby zakręcić koło i wrócić z powrotem do tego samego sposobu życia, tylko po to, by już nigdy tam nie wracać. Słowo Boże mówi, żeby ojcowie zachęcali swoich synów do tego, co dobre, co pożyteczne, co buduje, żeby powstawali kolejni boży ludzie. Możemy wziąć Samuela, miał dwóch synów. Taki boży człowiek, a jednak jego synowie nie poszli jego śladem. To nie znaczy, że dzieje się to z automatu, że każdy musi się nawrócić. Ale kiedy my nie damy takiej możliwości, takiego nawrócenia, a będziemy się zachowywać jak niedojrzali ludzie w sprawach tak ważnych, jak to, że walczymy z diabłem, to te dzieci nie mają ochrony.

 

Módlcie się o wszystko, proście Boga, o Boże rozeznanie, o to, w jaki sposób zainterweniować, jak podejść w miłości do danej sprawy, jak może wytłumaczyć, jak skarcić. Jezus, Król powiedział, że mądry budowniczy buduje swój dom na skale, to musi być na Chrystusie. To nie może być siła piachu. To nie może być siła mężczyzny, to za słaba siła, żeby taki dom się ostał przed diabłem. To musi być skała, to musi być Chrystus. Musisz znać swoją odpowiedzialność. Nie możesz tego przerzucić i powiedzieć, no trudno, żono chcesz, to rządź. Nie ma przekazania władzy.

Co doradzała żona Joba? Skończ to, przetnij i umrzyj, przynajmniej nie będę patrzyła jeszcze, jak ty się męczysz. Jednakże on tego nie zrobił.

 

Żyjemy w czasach końca, gdzie Słowo Boże mówi, że będzie jeszcze gorzej, że wielu będzie upadłych duchowo ludzi, że wielu będzie tak snobistycznie nastawionych na swoje zadowolenia, że nie będą w ogóle zwracać uwagi na to, że biorą udział w jakimś Bożym porządku, który się dzieje w zborach. Zwalczanie człowieka nic nie pomoże. Pokazywanie swojej niezależności nic nie pomoże, to jest głupia siła. Brakuje mężczyzn, duchowych mężczyzn.

 

Może z pomocą Boga trzeba wziąć się za te sprawy męskie i mężczyźni muszą być bohaterami wiary, muszą być silni, mocni, prawdziwi. Nie plotkarze, nie obmówcy, nie nastawiacze. Prawdziwi boży ludzie, którzy rozumieją, szkodząc, nikomu nie pomagasz. Chodząc z niezależności, nikomu nie pomagasz. Ale łącząc się razem w tej bitwie, modląc się i szukając bożych rozwiązań, oczyszczając własne serce, najpierw własne działanie. Wtedy dokładnie zobaczysz, co możesz zrobić w sprawie drugiego.

 

Niech oni widzą naprawdę ojców świętych, którzy potrafią powiedzieć nie, kiedy trzeba i tak, kiedy trzeba, którzy zdają sobie sprawę, że to, co zrodziło się w twoim domu, to kiedyś będzie miało zadanie do wykonania przed Bożym obliczem i będzie musiało gdzieś pójść. A przecież kochasz te swoje dzieci i chciałbyś, żeby poszły tam, gdzie jest dom Ojca. Więc naucz ich prawdy, naucz ich miłości. Niech zobaczą prawdziwego mężczyznę, który położył swoje życie i zniósł wszystkie przeciwności, nie odpowiedział na zło złem, ale dobrem.

 

Niech to będzie świadectwo, choćby cię nawet już nie było, to będą mieli świadomość, że ktoś uczył ich, ktoś kto sam się dał nauczyć. Cała nadzieja jest w Bogu. Może być tak, różne rzeczy mogą się dziać w twoim życiu, możesz oglądać różne rzeczy, ale twój Bóg jest twoją nadzieją. On jest zawsze tym, który na końcu mówi. Już mówiłem o tym, to nie diabeł mówi ostatni, to Bóg mówi ostatni. Jego decyzja jest najważniejsza. Jeżeli będziesz jak Job sprawiedliwym mężczyzną w tym domu, w swoim domu, to Bóg będzie z tobą obchodzić się w sposób sprawiedliwy, godny chwały i da ci to, co jest potrzebne, aby ten dom mógł iść, mimo nawet wielkich przeciwności, w kierunku wieczności z Bogiem. Zobaczcie, ilu Chrystus za sobą pociągnął, jaka siła. Tylu pociągnąć za sobą, jeden  człowiek, Syn Człowieczy, Syn Boży. Masy, całe tłumy w niebie! Niesamowity mężczyzna. A jak on żył? Niech On zachwyca nas, niech pociąga nas i niech Bóg będzie uczczony.

 

Nawet w czasach końca jest możliwe zmienić się na lepsze, chociaż jest napisane, że będą zmieniać się na gorsze. W każdym czasie można odmienić swoje myślenie, swoje działanie, rozpocząć bitwę o to, co jest naprawdę ważne. Niech Bóg pomoże nam widzieć to, po co tu jesteśmy i pracować w tym kierunku. Kiedy jesteś poza tym miejscem, pamiętaj, że jesteś częścią tego miejsca, a najbardziej, że jesteś częścią oblubienicy Chrystusa na tej ziemi.

 

Nie stosuj złych rzeczy. One nigdy nie robią dobrej sprawy. Czyń dobro wszystkim, a najbardziej domownikom wiary. Amen.