Jan 14:23

zgr.28.10.2026r Marian - Wszyscy napełnieni tą samą potrzebą by być coraz bardziej jak Chrystus

Chwała Bogu. O czym najbardziej mielibyśmy mówić, jak właśnie nie o tym, po co Chrystus przyszedł na tą ziemię, co to dla nas znaczy, jakie to jest dla nas wyzwanie, jakie też i doświadczenie, gdyż doskonale wiemy, co Ojciec chce od każdego z nas. Z chwilą kiedy Jezus chodził po tej ziemi, Bóg oznajmiał bardzo wyraźnie: Oto Mój Syn, w którym mam upodobanie, Jego słuchajcie, w Nim trwajcie, Jego naśladujcie.

Pierwsze nasze takie ważne zrozumienie, to jest właśnie to, że my jesteśmy z gruntu źli, z gruntu, z natury, z urodzenia, z ciała jesteśmy źli. Jezus jest dobry. On przyszedł pokonać zło i dać nam Siebie, jako dobro. W nas nie ma dobra, w nas jest samo zło. Nawet w imię dobra potrafimy czynić zło. Jeżeli więc człowiek dobrze to rozumie, to zdaje już sobie sprawę, że nie ma dla człowieka nadziei poza Chrystusem. A więc On jest najważniejszy. Każdy, który w to uwierzył, to jest człowiek, który wie, w Kim jest jego czy jej nadzieja i ten człowiek już nie puści się Chrystusa, on nie ma nadziei poza Nim. Jak człowiek pokłada jeszcze w sobie jakąkolwiek nadzieję, ten człowiek nie będzie trzymać się Chrystusa i będzie musiał niestety doznawać różnych złych rzeczy na ziemi. Może dojść nawet do takiego wysokiego stanowiska jak faryzeusz czy faryzejka, którzy będą mieli o sobie dobre mniemanie a o innych złe; może dojść nawet do takiego wysokiego stanowiska. Ale to nie jest to, po co przyszedł Chrystus Jezus. Chcemy więc mówić o tym, co jest dla mnie i dla ciebie najważniejsze.

Ewangelia Jana 10, 31-38: „Judejczycy znowu naznosili kamieni, aby go ukamienować. Odpowiedział im Jezus: Ukazałem wam wiele dobrych uczynków z mocy Ojca mego; za który z tych uczynków kamienujecie mnie? Odpowiedzieli mu Judejczycy, mówiąc: Nie kamienujemy cię za dobry uczynek, ale za bluźnierstwo i za to, że Ty, będąc człowiekiem, czynisz siebie Bogiem. Odpowiedział im Jezus: Czyż w zakonie waszym nie jest napisane: Ja rzekłem: Bogami jesteście?Jeśli nazwał bogami tych, których doszło słowo Boże (a Pismo nie może być naruszone), do mnie, którego Ojciec poświęcił i posłał na świat, wy mówicie: Bluźnisz, dlatego, że powiedziałem: Jestem Synem Bożym? Jeśli nie wykonuję dzieła Ojca mojego, nie wierzcie Mi; Jeśli zaś wykonuję, to choć byście Mi nie wierzyli, wierzcie uczynkom, abyście poznali i wiedzieli, że we mnie jest Ojciec, a Ja w Ojcu.”

”Popatrzmy na tych ludzi, którzy widzieli wspaniałe życie Chrystusa Jezusa, widzieli ile dobra było wyświadczane ludziom, ilu ludzi doznało uwolnienia, ilu rodziców doświadczyło, że mogą mieć swoich synów czy córki, uwolnionych od demonów, szczęśliwych, wdzięcznych. W domach sprawił Jezus wiele radości, wiele zadowolenia, działając na tej ziemi. Lecz ludziom nie spodobało się to, co On mówił i uznali to za bluźnierstwo, i chcieli zabić Go. Ludzie nauczyli się raczej poprawnie mówić, ale nie umieją poprawnie żyć. Jezus żył poprawnie i mówił poprawnie. Zawsze mówił prawdę. Oni zaś byli nauczeni mówić poprawnie, ale żyć niepoprawnie. Dlatego Jezus mówił: Słuchajcie, co mówią, ale życia ich nie naśladujcie. Jezus nie pasował im dlatego, że w Jego życiu nie ma się do czego przyczepić tak naprawdę. Ale przyczepmy się do tego, co mówi. I w wielu doświadczeniach tak jest, że ci, którzy żyją według życia Chrystusa i mówią, według prawdy Bożej, często są oskarżani o to, co mówią. Jezus mówi: Udowodnijcie Mi jakikolwiek grzech.

Teraz czy ty chcesz Jezusa, który nauczy cię poprawnie mówić? Czy chcesz Jezusa, który nauczy cię poprawnie żyć? Czy chcesz Go jako Nauczyciela, który głosząc Słowo, nauczy cię kazania na górze i mówienia o tym, jacy to błogosławieni, szczęśliwi są tacy i tacy ludzie i może nawet poczucia takiej wartości, że ty możesz znać to kazanie na górze, a w życiu nie ma tego.

Jezus jest więc potrzebny, żeby nie tylko poprawnie mówić, ale poprawnie żyć. On mówi o życiu, o uczynkach, o działaniu. Kiedy więc potrzebujemy Jezusa, to musimy zrozumieć, sami dobrze wiemy, że możemy nawet powiedzieć komuś, co powinno się zrobić, ale jeżeli jesteśmy prawdziwie szczerzy, to często musimy przyznać, że my sami nie robimy tego, co wiemy, że powinno się robić. Możemy komuś doradzać jakieś rzeczy, sami nie robiąc tego, ale uważając, że jesteśmy na tyle mądrzy, że możemy doradzać. Potem na końcu oczywiście mówiąc: No, ale wiesz, wszyscy jesteśmy grzesznikami, a więc jesteśmy tylko ludźmi i to jest wysoko, wysoko. A my przecież nie jesteśmy na tyle wolni od tego, co się dzieje na tej ziemi, żeby właśnie w ten sposób żyć. Ale dobrze jest wiedzieć jak powinniśmy żyć.

Oni więc nie mogąc przyczepić się do życia, przyczepili się do Słów Jezusa, który mówił prawdę. W każdym miejscu, gdzie czytamy Biblię, widzimy, że dochodzi do sporu między tymi ludźmi, a Jezusem, który mówi prawdę, a oni zawsze mają Mu wiele do zarzucenia. Albo urażają się na Niego, że twarda to mowa, któż ją znieść może; nie widząc jak żyje. Czy ty oceniasz ludzi po tym, co mówią, czy po tym jak żyją? Czy siebie oceniasz po tym, co mówisz, czy po tym jak żyjesz? Oni złapali za kamienie, żeby zabić Jezusa, który mówił Słowa, których oni nie uznawali za prawdziwe, a jednakże prawdziwe. Czy Jezus jest dla ciebie ważniejszy od ciebie, od wszystkiego?

Widzicie, cały problem polega na tym, że uczyć możesz naprawdę kogoś, kto chce być jak Jezus. Każdy, który jest wierzącym, a nie chce być jak Jezus, ten człowiek nigdy nie nauczy się prawdy, nie nauczy się prawdy. Ten człowiek szybko wpadnie w pychę, w dumę, w samozadowolenie, ale prawdy nie pozna. Bo Jezus zawsze mówił: Kto pragnie, niech przyjdzie do Mnie, a Ja mu dam, czy jej dam. Czy ty chcesz być jak Jezus? To jest pytanie, które pada w tym zgromadzeniu, można powiedzieć, tak samo wielokrotnie, jak ten 2Koryntian 5,14.15. Bo to jest najważniejsze po co my w ogóle bierzemy Biblię do ręki, po co modlimy się. Ludzie mogą prosić o to, żeby powiodło im się w życiu, o to, o tamto, i nie chcieć być jak Jezus. A jak człowiek nie chce być jak Jezus, to też nie pokona wroga, który stoi na drodze by być jak Jezus.

I to w każdym jednym doświadczeniu, jakiekolwiek mamy na tej ziemi, jest to najważniejsza sprawa dla mnie i dla ciebie. To co w Adamie utraciliśmy, w Jezusie odzyskaliśmy. Ale to jest Jezus a nie my. Czy nie doznajesz, że jeszcze jest tak dużo człowieka w tym, że tak dużo jest myśli ludzkiej, nie Chrystusowej, że jeszcze człowiek chce tak dużo wykorzystać Jezusa dla siebie? A nie dać się wykorzystać dla Jezusa. Wiecie, że Bóg pokornym łaskę okazuje, a pysznym przeciwstawia się? Każdy, który będzie ustawiać się wobec Jego Syna niezgodnie z wolą Ojca, to jest pyszny i dumny człowiek. Kiedy myślę o Jezusie i co On przyniósł dla mnie i dla ciebie – przyniósł niesamowite człowieczeństwo, niesamowite człowieczeństwo, człowieczeństwo z nieba, nie z tej ziemi. Ale kiedy widzę to, co się dzieje, widzę duży opór starego człowieka wobec tego nowego człowieka, duży, bardzo duży opór ciała. A wynikiem tego jest to, że człowiek będzie chcieć wszystko poznawać, ale nie Jezusa Chrystusa. Jest w stanie czytać o różnych rzeczach, poznawać różne rzeczy, ale nie poznawać Jezusa. Bo poznawanie Jezusa usuwa ciebie i mnie. W miarę poznania ginie stary człowiek, a pojawia się coraz więcej chwały Chrystusa. To On przyszedł z nieba i zajaśniał blaskiem na tej ziemi, niesamowitym blaskiem miłości Ojca, przebaczenia Ojca, pojednania z Ojcem, oczyszczenia. Nasza cielesność rzuca cień na to, a jeśli jeszcze przypisuje sobie chwałę wiary, nadziei, miłości, to zakrawa to wręcz faktycznie na bluźnierstwo.

Jak człowiek straci prawdziwe pragnienie, aby być jak Chrystus, pozostaje tylko własne samozadowolenie. To jest niewystarczające na tej ziemi. Apostoł Paweł mówi, że dla niego to jest najcenniejsze, że został wraz z Chrystusem ukrzyżowany i nie żyje już on, ale żyje w nim Chrystus. I to co możesz najlepszego zrobić dla siebie, dla swojego domu, to ustawić sobie priorytet – jak Chrystus i nic poza tym, nic poza tym. Nic nie może być zrobione bez Niego, bo to będzie tylko tragedia; skoro mamy jeść i pić w Imieniu Jezusa. Zobaczcie, nawet najdrobniejsze sprawy muszą być zrobione, żeby to nie było oszustwem, to co dopiero większe sprawy. Czy jemy i pijemy dla Jego chwały? Czy z powodu tego jedzenia i picia, otrzymując siły, to zużywamy je dla chwały Chrystusa? On to dokładnie czynił. On wszystko zużył dla chwały Swojego Ojca. On mówił, że pokarmem Moim jest pełnić wolę Ojca Mojego, który jest w niebie.

I nic nie osiągniesz w żadnej sprawie w drugim człowieku, dopóki ten człowiek nie będzie pragnął być jak Jezus, nic nie osiągniesz. Jak nie ma tego świętego pragnienia, człowiek szybko przypisze sobie jakąś chwałę. Już kiedyś Bóg powiedział do Abrahama, ojca wiary naszej: „Trwaj w społeczności ze Mną i bądź doskonały”. Jezus jest niesamowity. Jest tak godzien pragnienia i bycia z Nim. Wszyscy, który umiłowali Jezusa, rozpoznali kogoś, kto przerasta wszystko i bycie z Nim przerastało wszystko. Ale jakże często ludzie ściągają w swój rewir, w swój teren i mówią tak jak do Jezusa: Ciężka to mowa, któż ją może znieść. Czego On od nas chce? Żebyśmy karmili się Jezusem, żebyśmy dzięki Niemu żyli, żebyśmy dzięki Niemu mieli siły i powodzenie Boże? Chwała Bogu za Jego  łaskę i dobroć, za Jezusa Chrystusa, za tą nadzieję, którą dostaliśmy. Jeżeli Jego stracimy z oczu a zamienimy Go na zgromadzenia, modlitwy, śpiewania; bez Jezusa to wszystko będzie tylko zepsuciem, zniszczeniem. Ludzie będą coraz gorsi, samowolni, niechcący poddać się temu, po co przyszedł Jezus Chrystus. W Jezusie wszystko jest poddane Ojcu. To jest właśnie dziwne, że wśród ludzi wierzących jest taki opór wobec tego Chrystusa, taka niechęć do Niego, kiedy człowiek mówi, że chce być z Nim. Rozumiecie, jakby ktoś mówił, że chce być z kimś, ale gdy ma być coraz bliżej tego kogoś, to coraz bardziej wzdryga się przed tym kimś i uważa, że to za dużo kosztuje być tak blisko Chrystusa – uniżenie, pokora, znoszenie przeciwności, radość w chwilach, kiedy inni złorzeczą, przebaczenie, pojednanie; niesamowite wartości, które przyszły w Chrystusie. Dlaczego człowiek tak wzdryga się przed Jezusem? Dlaczego ci ludzie tak wzdrygali się, widząc Jego życie, widząc niesamowite dobro, którego sami ani troszeczkę nie potrafili wyświadczyć? A On to robił. Doprowadzili do tylu demonizmów, tylu z nich było opętanych. A gdy Jezus przyszedł uwalniać tych, których oni doprowadzili do takiego stanu, ustawili się przeciwko Niemu.

Czy ty potrzebujesz wolności od siebie? Czy my wszyscy potrzebujemy uwolnienia od tego, kim jesteśmy bez Chrystusa? Czy dom bez zamieszkania jest coś warty, jeżeli nie ma tego, który by o niego dbał? Czy moje, twoje poczucie wartości to jest to, co my myślimy, czy Chrystus? Czy jedyna naprawdę wartość na tej ziemi to Chrystus i poza Nim nic nie ma wartości? Wszystko to jest nic nie warte, o co w ogóle nie ma potrzeby szarpać się, czy cokolwiek, aby to osiągnąć. Bo cała ziemia i wszystko co na tej ziemi, zginie. Ale to co w Chrystusie, ma życie wieczne. Nikt nie namówi cię do tego, by położyć życie dla chwały Ojca, jeżeli nie będziesz chcieć być jak Chrystus. Nikt nie namówi cię do tego, by służyć innym sobą, jeżeli nie będziesz chciał, czy chciała być jak Chrystus. Nikt cię nie namówi, tysiąc kazań nie wpłynie na ciebie. Pozostaniesz sobą, bo nie chcesz być jak Chrystus. Nie masz takiej potrzeby i to jest tragedia twojego życia. Ale gdybyś tylko miał taką potrzebę, wtedy wszystko zaczęłoby zmieniać się na lepsze. Wtedy w twoim wnętrzu zamiast ja, pojawi się Ktoś niesamowicie cenniejszy od ciebie - Chrystus Zbawiciel w twoim sercu, w twoim myśleniu, w twoim mówieniu i działaniu; niesamowite zbawienie. I wtedy nie będziesz czuć, doznawać oporu wobec tej wspaniałości Chrystusa, ale będzie to dla ciebie niesamowitym zaszczytem być z Nim w Jego sprawach, należeć do Niego.

Tak sobie pomyślałem, czy chciałbyś, aby miejsce gdzie mieszkasz, ktoś inny umeblował ci, wieszał jakieś obrazy na ścianach, nie pytając ciebie w ogóle o zdanie. A także na zewnątrz przyozdabiałby różnymi rzeczami, jakimiś aniołkami, jakimiś świętymi obrazami, innymi rzeczami. Czy milczałbyś, czy milczałabyś, gdyby ktoś robił to, czego naprawdę nienawidzisz, czego nie chciałbyś, nie chciałabyś tego mieć? A przecież diabeł próbuje ci to zrobić, próbuje włożyć w twoje wnętrze coś, co nie pasuje do domu Bożego. Próbuje na zewnątrz też ozdobić cię czymś, co nie pasuje do domu Bożego. Wewnątrz domu Bożego jest miłość. Na zewnątrz jest czystość, świętość, nieskalaność. To w niczym nie jest połączone z zepsuciem tego świata. Dom Boży jest oddzielony dla Boga, dla Jego chwały. Ale jeśli ty pozwolisz, by w twoim wnętrzu i na zewnątrz diabeł montował swoje obrazy, i w twoim codziennym życiu też montował swoje obrazy – zgryzota, złośliwość, zawiść, niechęć, kłamstwo; to są te obrazy diabła.

Jezus mówił, że z obfitości serca mówią usta. Kto więc przyozdabia to serce? Co wychodzi na zewnątrz? Zostałeś, zostałaś wykupiona przez Jego Ofiarę, abyś był domem dla Boga, miejscem przeznaczonym da Boga, oczyszczonym, poświęconym. Jeśli Jezus nie będzie najcenniejszy, to diabeł przyjdzie i zamontuje co zechce. A ty po prostu zgodzisz się na to, ponieważ nie masz zainteresowania w tym, aby tylko Jezus był uczczony, a ty abyś w niczym nie zasłonił, czy nie zasłoniła tego kim On jest. Ale jeśli masz tą żarliwość o dom Boży, żarliwość o sprawy Boże, które przyszły do nas w Chrystusie, nie zgodzisz się na to. Twoje sumienie będzie jak najpotężniejszy alarm, jeżeli tylko wróg będzie chciał cokolwiek zamontować, co nie jest godne miłości Bożej. Nie pozwolisz, nie dopuścisz do tego, bo Jezus jest dla ciebie ważniejszy. Kiedy diabeł cokolwiek montuje, to zawsze montuje to dla ‘twego dobra’, świadcząc, że ty naprawdę potrzebujesz tego. Ale ty wiesz do czego to potrzebujesz; to nic dobrego nikomu nie da. A to co z Boga wychodzi, jest dobre i pożyteczne.

Kiedy więc myślimy o Chrystusie Jezusie, że On jest świątynią Boga, i że w Nim nic diabeł nie zamontował, to czy ja takiego Jezusa potrzebuję, który nie pozwoli na to, by diabeł nic we mnie czy w tobie nie zamontował. Czy ja potrzebuję tego Jezusa? Czy takiego lekkoducha Jezusa, któremu, co mu tam?  - niech będzie co chce diabeł, pogodzimy się z diabłem, niech diabeł ma swoje pokoje a ja swoje i tak jakoś będzie. Nie. Jezus jest zazdrosny i nie pozwoli na to. Czy ty chcesz tego Jezusa?

Wiecie, jak bardzo potrzebujemy tego Jezusa, abyśmy prowadzili życie godne Boga, żeby miłować nawet nieprzyjaciół? To nie chodzi o to, że apostoł Paweł popełnił grzech, bo nie miłował Aleksandra Kotlarza, że powiedział, że spotka go to, na co zasługuje. Tu chodzi o taką miłość, że jeśli ktoś naprawdę chce się ratować, to choćby był nawet wrogiem, to dasz mu wszelkie możliwości, aby się uratował, czy uratowała. Bo to jest miłość Boga – jeżeli ktoś przychodzi i naprawdę potrzebuje pomocy, Bóg nie odmówi. Nie ma innej możliwości uratowania się z tej ziemi, jak tylko jedna – być jak Jezus. Nie ma innej możliwości. Tylko Jezus ratuje. Nikt nie uratuje się z tej ziemi, jeżeli nie będzie jak Jezus, to znaczy, że każdego dnia będzie należeć do tej jednej sprawy – uświęcania się, oczyszczania, przyjmowania tego co jest z Boga w Chrystusie, aby być kimś, kto jest coraz bardziej bogatym, coraz bardziej gotowym, aby obdarzać innych tym dobrem. Gwarantuję ci w stu procentach, jestem pewien, że tylko Jezus wszedł do nieba i nikt nie wejdzie poza Jezusem, nikt. Tylko w Nim. A Słowo Boże mówi, że staliśmy się cząstkami Jezusa, aby być jak On. I musisz to wiedzieć, żeby diabeł nie zwodził cię, nie oszukiwał, że jest w porządku, bo trochę przeczytasz Biblię, pomodlisz się, ale tak poza tym, to dalej w sercu jest zgorzel, złość, niechęć, złe nastawienia, brak miłości, brak wdzięczności, brak radości; co powinno być naturalne w świątyni Boga. Jezus po to właśnie przyszedł, żeby zmienić to. Niesamowity Chrystus zabrał całe nasze zło tam na krzyż, abyśmy mogli z Nim umrzeć, abyśmy mogli rozpocząć nowe życie, nowe piękne życie. Po co znowu wracać do starego, bo to, bo coś, bo jeszcze coś. Po co? Lepiej uczyć się nowego i wygrać w tej bitwie, będąc nowym człowiekiem. Nie oglądać się do tyłu, nie patrzeć na to, co kiedyś. Patrzeć na to, co teraz, na Chrystusa, Sprawcę i Dokończyciela.

Jeżeli nie masz tego pragnienia, to przyjdź do Boga, proś o pragnienie Jezusa takie, które sprawi, że bez Jezusa nie będziesz umiał, nie będziesz umiała żyć na tej ziemi, że bez Niego nie będziesz umiał, nie będziesz umiała cokolwiek naprawdę zrobić. Będziesz potrzebować Go w każdej chwili, będziesz wzywać Imienia Jezusa w każdej sprawie, należąc do Niego, czy to w duchu czy fizycznie. Ale twój duch będzie zawsze potrzebować Jezusa i też twoja dusza, i ciało. To będzie niesamowite nieustanne święto należenia do Chrystusa, bo to jest bardzo ważne. On powiedział o sobie, że On jest drogą, prawdą i życiem, i nikt nie może przyjść do Ojca, jak tylko przez Niego. To nie tak, że idzie wielki tłum poza Jezusem, każdy coś sobie wymyślił po swojemu, ale wszyscy wierzą w Jezusa. I cały ten tłum wchodzi. Nie. Tam jest napisane, że oni oczyścili szaty swoje we Krwi Baranka, oni obmyli się we Krwi Baranka. Oni poddali się oczyszczeniu, oni dali zbawić się Jezusowi, oni przeszli przez ucisk i okazali się wierni Jezusowi Chrystusowi.

Walcz więc o swoją wieczność, tocz dobry bój, nie daj się zwieść i oszukać. Paweł mówił, że co by mi to dało, że ewangelizowałbym nie wiadomo ilu ludzi, a sam szkodę poniósł, zachowując w sobie jakąkolwiek zgorzel, jakąkolwiek złą rzecz. Lepiej pozbyć się tego, usuwać wszelkie zło, a przyjmować dobro, stawać się kimś według Chrystusa. Wtedy całą Biblię zaczynam widzieć w ten sposób. Ten Boży porządek – Ojciec, Syn, mężczyzna jak Chrystus, niewiasta jak Kościół. Widzę wtedy ten porządek, który został założony w Chrystusie Jezusie. Bez Chrystusa nie ma porządku, jest bałagan. Jezus powiedział, że kto będzie w Nim trwać, ten wyda owoc. Apostoł pisze jaki to jest owoc. A jeśli nie wyda owocu, to Jezus mówi też, że Ojciec usuwa takiego kogoś.

Zobaczcie więc jak ważą się losy, czy do wieczności z Ojcem i Synem, czy poza tą wieczność, do gehenny. I tu jest coś niesamowitego; jeżeli Jezus będzie nam ginął z oczu, to my będziemy coraz bardziej zepsuci. Nawet gdybyśmy mieli niesamowite materiały, dostęp do najpotężniejszych, najlepszych wydań czegokolwiek, co mogłoby pokazać nam bardziej prawdę. Jeżeli nie będzie to Chrystus, to będzie to zbyt krótkie, zbyt małe, żeby wprowadzić nas do wieczności. Choć mielibyśmy umiejętność czytania po hebrajsku i dokładnie bezpośrednio rozumielibyśmy to wszystko i jeżeli nie będzie tam Jezusa, to nic to nam nie da. To musi być Jezus. Czy chcesz Jezusa? Czy naprawdę chcesz Jezusa, nie siebie? Czy chcesz wepchać siebie do nieba, czy chcesz pokornie iść w Chrystusie do nieba? Niektórzy myślą, że gwałtem zdobędą to miejsce. Ale tam wchodzi się spokojnie. Chrystus nie zdobywał gwałtem nieba. Szedł spokojnie, żyjąc na ziemi zgodnie z wolą Ojca. I to jest najważniejsze.

Możesz różnie myśleć. Zwróć uwagę na to, co dzieje się między ludźmi, szczególnie wierzącymi. Ile jest między nimi starć, złośliwości, zawiści. Czy to jest Chrystus? On przyniósł zupełnie co innego na tą ziemię – pokój, miłość, radość, wdzięczność. To co jest najlepsze i co może pozostać po tobie na tej ziemi, to twoje należenie do Chrystusa. To będzie najlepsze, co zostawisz po sobie; jak inni mogli widzieć ciebie, że Chrystus jest ważniejszy od wszystkiego i w tobie mogli odnaleźć Chrystusa, Jego ciepło, Jego miłość, Jego spokój, Jego jedność z Ojcem, bo taki jest Jezus. On chciałby, żebyśmy chodząc po ziemi, chodzili dla Niego, dla Jego chwały. Dlatego nie poczuwaj się do tego, że On chce zabrać ci szczęście, a ty bronisz się przed Nim, bo myślisz, że gdyby być całkiem jak Chrystus, wtedy będziesz nieszczęśliwym człowiekiem, bo nie będziesz już mógł zrobić to, co ludzie robią sobie nawzajem. Ale wtedy będziesz najszczęśliwszym człowiekiem, nie mogąc  robić to, co ludzie robią sobie nawzajem, ale robić to, co Chrystus robi ludziom. I to jest niesamowita dobroć i łaska dla mnie i dla ciebie, abyśmy trwali w takiej społeczności z Chrystusem. Potrzebuj Go zawsze w każdym czasie. Nigdy nie chodź sam, nie chodź sama po tej ziemi. Tu jest niebezpiecznie, bardzo niebezpiecznie. Diabeł jest w stanie zwieść i oszukać tylu ludzi, mnóstwo. Masz na ziemi parę miliardów werzących ludzi. Czy wiesz, co to by znaczyło, gdyby oni byli jak Chrystus?

Jeszcze List do Kolosan 1, 15-23: „On jest obrazem Boga niewidzialnego, pierworodnym wszelkiego stworzenia, ponieważ w Nim zostało stworzone wszystko, co jest na niebie i na ziemi, rzeczy widzialne i niewidzialne, czy to trony, czy właścicielstwa, czy zwierzchności, czy władze; wszystko przez Niego i dla Niego zostało stworzone. On też jest przed wszystkimi rzeczami i wszystko na Nim jest ugruntowane, On także jest Głową Ciała, Kościoła; On jest początkiem, pierworodnym z umarłych, aby we wszystkim był pierwszy, ponieważ upodobał sobie Bóg, żeby w Nim zamieszkało całe wypełnienie, i żeby przez Niego wszystko, co jest na ziemi i na niebie, pojednało się z Nim dzięki przywróceniu pokoju przez krew krzyża Jego. I was, którzy niegdyś byliście Mu obcymi i wrogo usposobionymi, a uczynki wasze złe były, teraz pojednał w Jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed obliczem Swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych, jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i stali, i nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii, którą usłyszeliście, która jest zwiastowana wszelkiemu stworzeniu pod niebem, a której ja, Paweł, zostałem sługą.”

Niech będzie uwielbione Imię Jezusa Chrystusa. Wiecie, dobrze, żeby Duch Boży mógł w nas tak uczynić, że zgromadzając się będziemy mieli niesamowitą uroczystość jako oblubienica Chrystusa, z czystego miłującego Go serca śpiewać Mu hymny pochwalne, ciesząc się całym sobą z tego kim On stał się dla nas, będąc pewnymi, jak wspaniały jest Chrystus, jak potężne miejsce zajmuje w niebie i jak włada na ziemi. Będąc ludźmi, którzy mają w sobie prawdziwy obraz Chrystusa i z takim obrazem przychodzą przed Oblicze Jego, nawzajem jako cząstki jednego wspaniałego Ciała Chrystusowego, którego On jest Głową, miłując się nawzajem i ciesząc się sobą przed Jego Obliczem, że nie ma między nami niewierzącego, który by odpuścił sobie bycie jak Chrystus, lecz wszyscy mają tą wiarę, która jest oparta na Słowie Bożym, aby oni wszyscy byli jak Umiłowany Boży Syn. Po to przyszedł Duch Święty. Niech będzie uczczone Jego Imię. Niech nikt nie będzie arogantem czy arogantką, kimś, kto jest bardziej skupionym na sobie niż na Nim, wobec tak wspaniałego Chrystusa.

Ale niech będzie piękne serce uniżonej oblubienicy Króla królów i Właściciela wszystkich właścicieli, Syna Bożego. Niech będzie niesamowite ucztowanie, karmienie się Nim i piciem Jego Krwi, oczyszczaniem się, uwielbianiem. Oby zgromadzenia zamieniły się w niesamowitą ucztę miłości do Oblubieńca Jezusa Chrystusa, aby serca nasze były czyste, niesamowicie zakochane w Nim, abyśmy krocząc po tej ziemi, naśladowali Go z wielkim zachwytem i wdzięcznością w mocy Ducha Świętego, aby przygotowywanie się na spotkanie z Nim, to był niesamowity czas dla nas, czas, w którym jesteśmy wolni, aby żyć dzięki Chrystusowi na tej ziemi, bo niedługo On wróci po Swoją umiłowaną, która umiłowała Go z całego serca, całą sobą. I tylko to ją interesuje, by być dla Niego tu, aby być z Nim wiecznie tam.

Niech Bóg będzie uwielbiony, niech Imię Jezusa będzie uwielbione. Nie ma nikogo wartego, żeby żyć, nikogo, jak tylko Chrystus. Tylko On daje jakąś wartość temu życiu na ziemi, gdyż bez Niego wszystko idzie do gehenny. Niech będzie uwielbiony Syn Boga Wszechmogącego i Ojciec, który posłał Go nam, aby nam zaświeciło światło, abyśmy nie chodzili w ciemnościach i abyśmy wiedzieli po co tutaj mamy każdy dzień dany od Boga w Jezusie Chrystusie. Niech Jezus będzie uwielbiony. Ty i ja ukrzyżowani, martwi ludzie. Koniec. Koniec zgryzoty, koniec zgnilizny, koniec zła, koniec. Chrystus uwielbiony. Amen.